Xeloda, 150 mg, tabletki powlekane, 60 szt

Odpłatność

Podana na stronie internetowej cena to pełna odpłatność za lek. Jeśli lek znajduje się w wykazie leków refundowanych i pacjent posiada odpowiednie uprawnienia, zapłaci cenę zniżkową. Jeśli masz pytania na temat danego leku skontaktuj się z nami.

Skład

1 tabl. powl. zawiera 150 mg lub 500 mg kapecytabiny.

Działanie

Kapecytabina jest pozbawionym cytotoksyczności karbaminianem fluoropirymidyny, który działa jako doustny prekursor cytotoksycznej cząsteczki 5-fluorouracylu (5-FU). Kapecytabina jest aktywowana w procesie kilku reakcji enzymatycznych. Enzym odpowiedzialny za ostateczną konwersję do 5-FU - fosforylaza tymidynowa - jest obecna w tkankach guza, ale także występuje w prawidłowych tkankach, chociaż w mniejszym stężeniu. Wykazano, że metabolizm 5-FU w szlaku anabolicznym prowadzi do blokady metylacji kwasu deoksyurydylowego w kwas tymidylowy, co powoduje wpływ na syntezę DNA. Inkorporacja 5-FU prowadzi także do zahamowania syntezy RNA i białek. Spowodowany przez 5-FU niedobór tymidyny może prowadzić do zaburzeń wzrostu i śmierci komórki. Skutki zaburzeń syntezy DNA i RNA są największe w komórkach szybko dzielących się, które szybko metabolizują 5-FU. Po podaniu doustnym kapecytabina wchłania się szybko i w dużym stopniu, następnie jest przekształcana w metabolity: 5'-deoksy-5-fluorocytydynę (5'-DFCR) i 5'-deoksy-5-fluorourydynę (5'-DFUR). Jednoczesne przyjęcie pokarmu zmniejsza szybkość wchłaniania kapecytabiny, co jednak tylko nieznacznie wpływa na wielkość AUC metabolitów: 5'-DFUR i 5-FU. Kapecytabina, 5'-DFCR, 5'-DFUR i 5-FU wiążą się z białkami, głównie albuminą, odpowiednio w 54%, 10%, 62% i 10%. Kapecytabina jest początkowo metabolizowana w wątrobie przez esterazę karboksylową do 5'-DFCR, która następnie ulega przemianie do 5'-DFUR pod wpływem dezaminazy cytydyny, występującej głównie w wątrobie i w tkankach nowotworowych. Dalsza aktywacja katalityczna 5'-DFUR następuje pod wpływem fosforylazy tymidynowej (ThyPase). Ta sekwencyjna, enzymatyczna biotransformacja kapecytabiny do 5-FU prowadzi do większego stężenia leku w tkankach guza. 5-FU jest następnie katabolizowany przez dehydrogenazę pirymidynową (DPD) do nieaktywnych metabolitów: FUH2, FUPA i FBAL. Aktywność DPD jest czynnikiem ograniczającym szybkość reakcji. Niedobór DPD może prowadzić do zwiększenia toksyczności kapecytabiny. Kapecytabina i jej metabolity wydalane są głównie z moczem - 95,5% podanej dawki leku wykrywa się w moczu (głównym metabolitem wydalanym w moczu jest FBAL, który odpowiada 57% przyjętej dawki). Około 3% podanej dawki leku wydalane jest z moczem w postaci nie zmienionej. Okres połowicznego wydalania kapecytabiny, 5'-DFCR, 5'-DFUR, 5-FU i FBAL wynosi odpowiednio: 0,85 h; 1,11 h; 0,66 h; 0,76 h i 3,23 h.

Wskazania

Leczenie uzupełniające po operacji raka okrężnicy w stadium III (stadium C wg Dukesa). Monoterapia pierwszego rzutu u chorych na raka jelita grubego i odbytnicy z przerzutami. Leczenie pierwszego rzutu u chorych na zaawansowanego raka żołądka w skojarzeniu ze schematami zawierającymi pochodne platyny. Preparat w skojarzeniu z docetakselem jest wskazany w leczeniu pacjentek z miejscowo zaawansowanym rakiem piersi lub rakiem piersi z przerzutami po niepowodzeniu leczenia cytotoksycznego (przebyte leczenie cytotoksyczne powinno zawierać antracykliny). Preparat jest również wskazany w monoterapii pacjentek z miejscowo zaawansowanym lub rozsianym rakiem piersi po niepowodzeniu leczenia taksanami i schematami zawierającymi antracykliny lub u pacjentek, u których dalsze leczenie antracyklinami jest przeciwwskazane.

Przeciwwskazania

Wywiad obciążony ciężkimi i nietypowymi odczynami na leczenie fluoropirymidynami. Nadwrażliwość na kapecytabinę, fluorouracyl lub którykolwiek ze składników leku. Wiadomy niedobór dehydrogenazy pirymidynowej. Ciąża i okres karmienia piersią. Ciężka leukopenia, neutropenia i trombocytopenia. Ciężka niewydolność wątroby. Ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny 30 ml/min). Leczenie sorywudyną lub jej analogami, np. brywudyną. Jeżeli istnieją przeciwwskazania do stosowania któregokolwiek z leków wykorzystywanych w kombinacji z kapecytabiną, wówczas takiego leku nie należy stosować.

Środki ostrożności

Nie ma doświadczenia w stosowaniu preparatu u pacjentów poniżej 18 rż. Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z wywiadem obciążonym ciężką chorobą serca, arytmią, chorobą wieńcową. Należy zachować ostrożność u pacjentów z uprzednio stwierdzaną hipo- lub hiperkalcemią, chorobami ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego (np. przerzuty do o.u.n., neuropatie), cukrzycą lub zaburzeniami elektrolitowymi. W przypadku wystąpienia biegunki stopnia 2., 3. lub 4. należy natychmiast przerwać podawanie preparatu do ustąpienia biegunki lub jej złagodzenia do stopnia 1; po wystąpieniu biegunki stopnia 3. lub 4., następne dawki preparatu powinny być zmniejszone lub lek odstawiony na stałe (stopień 4). W przypadku wystąpienia zespołu ręka-stopa stopnia 2. lub 3. podawanie preparatu powinno zostać przerwane do czasu jego ustąpienia lub złagodzenia do stopnia 1; po wystąpieniu zespołu ręka-stopa w stopniu 3., następne dawki leku powinny być zmniejszone. Wobec braku danych na temat bezpieczeństwa stosowania i skuteczności leku u pacjentów z niewydolnością wątroby, leczenie preparatem chorych z łagodną do średnio nasilonej niewydolności wątroby wymaga dokładnego monitorowania, bez względu na obecność lub nie, przerzutów w wątrobie. Leczenie preparatem należy przerwać, jeśli związane z nim zwiększenie stężenia bilirubiny wyniesie więcej niż 3 razy GGN (górna granica normy) lub zwiększenie aktywności aminotransferaz wątrobowych wyniesie 2,5 razy GGN. Leczenie preparatem w monoterapii można wznowić, gdy stężenie bilirubiny zmniejszy się 3 x GGN lub, gdy aktywność aminotransferaz wątrobowych zmniejszy się 2,5 x GGN. Działania niepożądane stopnia 3. i 4. u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 30-50 ml/min) występują częściej w porównaniu do populacji ogólnej. Preparat zawiera laktozę i nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Leczenie preparatem może być kontynuowane w trakcie epizodu neutropenii stopnia 3., jednak pacjenta należy poddawać starannej kontroli i podawanie leku należy przerwać w przypadku pojawienia się jakiegokolwiek zdarzenia klinicznego stopnia 2. (np. biegunki, zapalenia jamy ustnej, gorączki) w trakcie epizodu neutropenii stopnia 3. Jeżeli wystąpi neutropenia stopnia 4, leczenie preparatem należy przerwać do ustąpienia objawów do stopnia 0-1. Leczenie można wznowić, gdy liczba bezwzględna neutrofilów wyniesie 1,5 x 109/l (stopień 0-1). Pacjenci z wyjściową liczbą granulocytów obojętnochłonnych 1,5 x 109/l i/lub z liczbą trombocytów 100 x 109/l nie powinni być leczeni kapecytabiną. Jeżeli liczba nautrofilów spadnie poniżej 1,0 x 109/l lub jeśli liczba płytek krwi spadnie poniżej 75 x 109/l leczenie należy przerwać; podawanie kapecytabiny można wznowić po ustąpieniu zmian. W przypadku leczenia skojarzonego kapecytabiną z docetakselem należy zapoznać się z ostrzeżeniami i środkami ostrożności dotyczącymi docetakselu zawartymi w ChPL docetakselu. U pacjentów, u których dojdzie do ciężkich reakcji nadwrażliwości należy natychmiast wstrzymać podawanie leku i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Stosowanie w ciąży i okresie karmienia piersią

Nie prowadzono badań nad stosowaniem preparatu u kobiet w ciąży; jednakże należy przyjąć, że preparat podawany u kobiet w ciąży może powodować uszkodzenie płodu - preparatu nie należy stosować w ciąży. Kobietom w okresie rozrodczym należy zalecać zapobieganie ciąży w trakcie leczenia preparatem. Zaleca się przerwanie karmienia w okresie leczenia preparatem.

Działania niepożądane

Bardzo często ( 1/10): zespół erytrodystezji dłoniowo-podeszwowej (zespół ręka-stopa ); biegunka, wymioty, nudności, zapalenie jamy ustnej, ból brzucha; zmęczenie, astenia; jadłowstręt. Często ( 1/100, 1/10): wysypka, łysienie, rumień, suchość skóry, świąd, hiperpigmentacja skóry, wysypka plamista, łuszczenie się skóry, zapalenie skóry, zaburzenia pigmentacji, zmiany w obrębie paznokci; zaparcia, bóle w górnej części brzucha, objawy dyspeptyczne, wzdęcia, suchość w jamie ustnej, luźne stolce, krwawienie z przewodu pokarmowego; gorączka, senność, obrzęki obwodowe, złe samopoczucie, ból w klatce piersiowej pochodzenia pozasercowego; odwodnienie, zmniejszenie łaknienia; ból i zawroty głowy, senność, parestezje, zaburzenia smaku; nadmierne łzawienie, zapalenie spojówek, podrażnienie oczu; hiperbilirubinemia; duszność, krwawienia z nosa, kaszel, nieżyt nosa; bóle kończyn, bóle pleców, bóle stawów; zmniejszenie masy ciała, nieprawidłowe parametry czynności wątroby; neutropenia, niedokrwistość; bezsenność, depresja; opryszczka zwykła, zapalenie nosa i gardła, zakażenie dolnych dróg oddechowych; zakrzepowe zapalenie żył. Niezbyt często ( 1/1000, 1/100): owrzodzenie skóry, wysypka skórna, pokrzywka, reakcje nadwrażliwości na światło, rumień dłoniowy, obrzęk twarzy, plamica; niedrożność jelit, wodobrzusze, zapalenie jelit, zapalenie błony śluzowej żołądka, zaburzenia połykania, ból w dolnej części brzucha, zapalenie przełyku, uczucie dyskomfortu w obrębie brzucha, refluks żołądkowo-przełykowy, zapalenie okrężnicy; obrzęki, dreszcze, objawy grypopodobne, sztywnienie mięśni; zaburzenia łaknienia, niedożywienie, cukrzyca, hipokaliemia, hipertriglicerydemia; afazja, pogorszenie pamięci, ataksja, omdlenia, zaburzenia równowagi, zaburzenia czucia, neuropatia obwodowa; zmniejszenie ostrości widzenia, podwójne widzenie; zatorowość płucna, odma płucna, krwioplucie, astma, duszność wysiłkowa; obrzęk stawów, ból kości, ból twarzy, sztywność mięśniowo-szkieletowa, osłabienie mięśni; neutropenia z gorączką, pancytopenia, granulocytopenia, trombocytopenia, leukopenia, niedokrwistość hemolityczna; zwiększenie INR, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zwiększenie temperatury ciała, obecność krwi w kale; stan splątania, napad paniki, nastrój przygnębienia, spadek libido; żółtaczka; posocznica, zakażenie dróg moczowych, zapalenie tkanki podskórnej, zapalenie migdałków, zapalenie gardła, kandydoza jamy ustnej, grypa, nieżyt żołądkowo-jelitowy, zakażenia grzybicze, zakażenie wirusem opryszczki zwykłej, zakażenie, ropień zęba; zakrzepica żył głębokich, nadciśnienie, wybroczyny punkcikowate, niedociśnienie, uderzenia gorąca, obwodowe uczucie zimna; niestabilna dławica piersiowa, dławica piersiowa, niedokrwienie mięśnia sercowego, migotanie przedsionków, zaburzenia rytmu, tachykardia, tachykardia zatokowa, kołatanie serca; pęcherz, przedawkowanie; krwawienie z narządów rodnych; wodonercze, nietrzymanie moczu, krwiomocz, oddawanie moczu w nocy; zawroty głowy, ból uszu; nadwrażliwość; tłuszczaki. Preparat powoduje zmiany wyników badań laboratoryjnych: bardzo często: pacjenci z zaburzeniami stopnia 1-4: zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zmniejszenie liczby granulocytów (w tym granulocytów obojętnochłonnych), płytek krwi, limfocytów, zmniejszenie stężenia sodu, potasu, wapnia, zwiększenie stężenia bilirubiny, fosfatazy zasadowej, zwiększenia aktywności AlAT i AspAT; pacjenci z zaburzeniami stopnia 3-4: zmniejszenie liczby limfocytów, zwiększenie stężenia bilirubiny; często: pacjenci z zaburzeniami stopnia 1-4: zwiększenie stężenia wapnia; pacjenci z zaburzeniami stopnia 3-4: zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zmniejszenie liczby granulocytów (w tym granulocytów obojętnochłonnych), płytek krwi, zmniejszenie stężenia wapnia, zwiększenie stężenia fosfatazy zasadowej, zwiększenie aktywności AlAT; pacjenci z zaburzeniami stopnia 4: zmniejszenie liczby granulocytów (w tym granulocytów obojętnochłonnych), zmniejszenie liczby limfocytów, zmniejszenie stężenia wapnia, zwiększenie stężenia bilirubiny; niezbyt często: pacjenci z zaburzeniami stopnia 3-4: zmniejszenie stężenia sodu, potasu, wapnia, zwiększenie aktywności AspAT; pacjenci z zaburzeniami stopnia 4: zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zmniejszenie liczby płytek krwi, zmniejszenie stężenia sodu, potasu, wapnia, zwiększenie stężenia wapnia, zwiększenie stężenia fosfatazy zasadowej, zwiększenia aktywności AlAT lub AspAT.

Interakcje

Opisano zaburzenia krzepnięcia i (lub) krwawienia u pacjentów leczonych kapecytabiną i jednocześnie przyjmujących leki przeciwzakrzepowe pochodne kumaryny (warfaryna i fenoprokumon) - u tych chorych należy regularnie kontrolować parametry krzepnięcia (PT lub INR) i odpowiednio zmodyfikować dawki leków przeciwzakrzepowych. W pojedynczych przypadkach stwierdzono zwiększone stężenie fenytoiny we krwi u chorych leczonych jednocześnie kapecytabiną - u tych chorych wymagane jest regularne monitorowanie stężenia fenytoiny we krwi. Kwas foliowy nie wykazuje istotnego wpływu na farmakokinetykę kapecytabiny i jej metabolitów, jednakże podanie łączne kapecytabiny i kwasu foliowego zmniejsza maksymalną dawkę tolerowaną kapecytabiny z 3000 mg/m2 pc. na dobę do 2000 mg/m2 pc. na dobę. Jednoczesne przyjmowanie sorywudyny nasila toksyczność kapecitabiny, mogącą prowadzić nawet do zgonu - kapecytabiny nie wolno stosować jednocześnie z sorywudyną lub jej pochodnymi (np. brywudyna). Allopurinol zmniejsza skuteczność kapecytabiny - powinno się unikać jednoczesnego stosowania. Maksymalna tolerowana dawka kapecytabiny podawanej jednocześnie z interferonem alfa-2a wynosiła 2000 mg/m2 pc. na dobę, w porównaniu do 3000 mg/m2 pc. na dobę, gdy kapecytabina była stosowana w monoterapii. Maksymalna tolerowana dawka kapecytabiny w monoterapii podawanej wg schematu przerywanego wynosi 3000 mg/m2 pc. na dobę, natomiast w skojarzeniu z radioterapią raka odbytnicy wynosi ona 2000 mg/m2 pc. na dobę, gdy lek stosuje się w sposób ciągły lub codziennie od poniedziałku do piątku w trakcie 6-tygodniowego kursu radioterapii. Jednoczesne przyjmowanie pokarmu zmniejsza wchłanianie kapecytabiny.

Dawkowanie

Preparat powinien być przepisywany tylko przez wykwalifikowanych lekarzy doświadczonych w stosowaniu leków przeciwnowotworowych.Doustnie. Rak jelita grubego i odbytnicy z przerzutami, miejscowo zaawansowany rak piersi lub rak piersi z przerzutami: 1250 mg/m2 pc. 2 razy na dobę (rano i wieczorem; odpowiada to całkowitej dawce dobowej 2500 mg/m2 pc.) przez 14 dni, a następnie 7-dniowa przerwa. Leczenie uzupełniające pacjentów z rakiem okrężnicy w stadium III powinno być prowadzone przez 6 miesięcy, tzn. kapecytabina podawana w dawce 1250 mg/m2 pc. 2 razy na dobę przez 14 dni, a następnie 7-dniowa przerwa, co stanowi 3-tygodniowy cykl powtarzany 8 razy (24 tyg.). W przypadku kojarzenia z docetakselem w leczeniu miejscowo zaawansowanego raka piersi lub raka piersi z przerzutami, zalecana dawka kapecytabiny wynosi 1250 mg/m2 pc. 2 razy na dobę przez 14 dni z 7-dniową przerwą, a dawka docetakselu wynosi 75 mg/m2 pc. w 1-godzinnym wlewie dożylnym powtarzanym co 3 tyg. U pacjentów otrzymujących skojarzone leczenie kapecytabiną i docetakselem, przed podaniem docetakselu należy podać wstępnie doustne kortykosteroidy (np. deksametazon), zgodnie z opisem zawartym w ChPL docetakselu. Zaawansowany rak żołądka: w połączeniu z pochodnymi platyny: 1000 mg/m2 pc. kapecytabiny 2 razy dziennie przez 14 dni, następnie 7-dniowa przerwa; pierwszą dawkę należy podać wieczorem. W schemacie podwójnym podaje się 60 mg/m2 pc. cisplatyny; w schemacie potrójnym podaje się 80 mg/m2 pc. cisplatyny lub 130 mg/m2 pc. oksaliplatyny; pochodne platyny podaje się pierwszego dnia w 2-godzinnym wlewie dożylnym, powtarzanym co 3 tyg. Tabletki preparatu powinny być połykane i popijane wodą w ciągu 30 min. po posiłku. Leczenie należy przerwać w przypadku stwierdzenia postępu choroby lub wystąpienia objawów znacznej nietolerancji leku. Działania toksyczne kapecytabiny mogą być zmniejszone poprzez leczenie objawowe i (lub) dostosowanie dawkowania (przerwa w leczeniu lub zmniejszenie dawki). Dawka raz obniżona nie powinna być zwiększana w przebiegu dalszego leczenia. Pacjentów należy poinformować o konieczności natychmiastowego przerwania leczenia w razie pojawienia się umiarkowanej i bardziej nasilonej toksyczności. Dawek pominiętych z powodu objawów toksycznych, nie uzupełnia się w późniejszym czasie, pacjent powraca do zaplanowanego wcześniej schematu leczenia. Należy zapobiegać wystąpieniu odwodnienia albo je korygować jeśli nastąpi. W przypadku wystąpienia odwodnienia 2 stopnia (lub wyższego), podawanie preparatu należy przerwać, a nawodnienie należy skorygować. Nie należy wznawiać leczenia dopóki nawodnienie nie będzie wystarczające oraz czynnik, który wywołał odwodnienie, skorygowany lub kontrolowany w sposób wystarczający. Brak dostatecznych danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności leku u pacjentów z niewydolnością wątroby nie pozwala na podanie zaleceń modyfikacji dawek. Brak również informacji na temat stosowania leku w przypadku uszkodzenia wątroby w marskości lub zapaleniu wątroby. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek w momencie planowania leczenia, wskazane jest zmniejszenie dawki leku do 75% dawki zalecanej. U pacjentów z łagodną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 51-80 ml/min w momencie planowania leczenia) nie jest wymagana modyfikacja dawkowania leku. Modyfikacje dawek w przypadku zaburzeń czynności nerek dotyczą zarówno leczenia w monoterapii jak i w leczeniu skojarzonym. Zaleca się uważne monitorowanie i natychmiastowe przerwanie leczenia, jeśli u chorego wystąpią działania niepożądane stopnia 2., 3. lub 4. z odpowiednią modyfikacją dawki leku zgodnie z tabelą zawartą w ChPL. Nie ma potrzeby zmniejszania dawki początkowej kapecytabiny u pacjentów w wieku podeszłym w przypadku stosowania kapecytabiny w monoterapii, zaleca się jednak staranne kontrolowanie przebiegu leczenia pacjentów w wieku 60 lat. W przypadku pacjentów w wieku powyżej 60 lat leczonych kapecytabiną i docetakselem w skojarzeniu, zalecane jest zmniejszenie początkowej dawki kapecytabiny do 75% (950 mg/m2 pc. 2 razy na dobę); jeżeli nie obserwuje się działań niepożądanych po zastosowaniu zmniejszonej dawki początkowej, dawkę kapecytabiny można ostrożnie zwiększyć do 1250 mg/m2 pc. 2 razy na dobę.