Vivacor,25 mg, tabletki 60 szt,blister

Odpłatność

Podana na stronie internetowej cena to pełna odpłatność za lek. Jeśli lek znajduje się w wykazie leków refundowanych i pacjent posiada odpowiednie uprawnienia, zapłaci cenę zniżkową. Jeśli masz pytania na temat danego leku skontaktuj się z nami.

Skład

1 tabl. zawiera 6,25 mg; 12,5 mg lub 25 mg karwedilolu.

Działanie

Karwedilol należy do leków -adrenolitycznych nieselektywnych blokujących zarówno receptory 1 w sercu, jak i receptory 2 w naczyniach i oskrzelach. Blokuje również receptory 1 w mięśniach gładkich tętnic, co zapewnia efekt naczyniorozszerzający leku i zmniejszenie oporu obwodowego. Zahamowanie aktywności receptorów adrenergicznych 1 w tętnicach przeważa nad efektem naczynioskurczowym wynikającym z zablokowania receptorów adrenergicznych 2 w tych naczyniach. Posiada także właściwości antyoksydacyjne i antyproliferacyjne. Karwedilol jest racemiczną mieszaniną dwóch stereoizomerów. Enancjomer typu S(-) działa -adrenolitycznie, oba enancjomery S(-) i R(+) hamują aktywność receptorów adrenergicznych typu 1. Karwedilol zmniejsza częstość powikłań związanych z zawałem serca, jak również zmniejsza nasilenie i częstość bólów wieńcowych u chorych z dławicą piersiową. Po podaniu doustnym karwedilol wchłania się dobrze z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie we krwi występuje po 1,2-1,5 h. Obecność pokarmu zwalnia wchłanianie, nie wpływa jednak na biodostępność leku. Po dawkach wielokrotnych nie występuje kumulacja leku. Biodostępność po podaniu doustnym wynosi 25-35%. Karwedilol wiąże się z białkami osocza w 98-99%. Podlega efektowi pierwszego przejścia. Metabolizowany jest w wątrobie, częściowo do aktywnych metabolitów. Większość leku wydalana jest w postaci metabolitów z kałem (60%) oraz z moczem (około 16%), mniej niż 2% leku jest wydalane z moczem w postaci nie zmienionej. Średni T0,5 wynosi 6-10 h, u pacjentów w podeszłym wieku może być krótszy - 2-5 h.

Wskazania

Nadciśnienie tętnicze w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. Dławica piersiowa w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami przeciwdławicowymi. Przewlekła objawowa niewydolność serca - wspomagająco u pacjentów z wyrównaną niewydolnością serca II i III wg NYHA i jednocześnie leczonych standardowymi lekami (inhibitory konwertazy angiotensyny, leki moczopędne i glikozydy nasercowe).

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na karwedilol lub pozostałe składniki preparatu. Niewyrównana lub ciężka niewydolność serca (IV stopnia wg NYHA). Wstrząs kardiogenny. Astma oskrzelowa. Pacjenci z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc lub skurczem spastycznym oskrzeli. Blok przedsionkowo-komorowy II lub III (z wyjątkiem pacjentów z wszczepionym rozrusznikiem serca). Zespół chorej zatoki (także z blokiem zatokowo-przedsionkowym). Bradykardia (poniżej 60/min.). Hipotonia (ciśnienie skurczowe poniżej 90 mmHg). Ciężkie zaburzenia czynności wątroby. Kwasica metaboliczna. Nie leczony guz chromochłonny nadnerczy.

Środki ostrożności

U chorych z przewlekłą objawową niewydolnością serca lek powinien być stosowany pod specjalistycznym nadzorem (każdorazowo należy ostrożnie dołączać lek do standardowego leczenia). Ostrożnie stosować u pacjentów z niewydolnością serca lub/i chorobą wieńcową, z niskim ciśnieniem skurczowym, cukrzycą, ze skłonnością do hipotonii ortostatycznej (szczególnie w podeszłym wieku), u pacjentów z zapaleniem oskrzeli i rozedmą płuc, nadczynnością tarczycy, dławicą piersiową naczynioskurczową (Printzmetala), guzem chromochłonnym nadnerczy (tylko po wcześniejszym farmakologicznym zahamowaniu aktywności receptorów adrenergicznych typu alfa), z niewydolnością tętnic obwodowych lub zespołem Raynauda, u pacjentów z ciężkimi reakcjami nadwrażliwości lub odczulanych, łuszczycą. Brak danych odnośnie bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku u dzieci (poniżej 18 lat).

Stosowanie w ciąży i okresie karmienia piersią

Nie należy stosować leku w okresie ciąży. Kobiety leczone karwedilolem nie powinny karmić piersią.

Działania niepożądane

Są zazwyczaj łagodne i przemijające, występują zazwyczaj w początkowym okresie leczenia i ustępują po około 2 tyg. Przy leczeniu nadciśnienia tętniczego i dławicy piersiowej: często - ból i zawroty głowy, uczucie nadmiernego zmęczenia, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, bóle brzucha, biagunka, rzadziej zaparcie i wymioty), bradykardia, hipotonia ortostatyczna, bóle kończyn, zmniejszenie wydzielania łez, u pacjentów z predyspozycjami astma i duszność; niezbyt często - uczucie zatkania nosa, reakcje skórne (wysypka, w pojedynczych przypadkach pokrzywka, świąd); rzadko - pogorszenie nastroju, zaburzenia snu, parestezje, omdlenia, zaburzenia krążenia obwodowego, obrzęki obwodowe, blok A-V, bóle zamostkowe, zaostrzenie chromania przestankowego lub choroby Raynaud, nasilenie niewydolności serca; w pojedynczych przypadkach - zwiększenie aktywności aminotransferaz, trombocytopenia, leukopenia, impotencja, zaburzenia widzenia, podrażnienie oczu, uczucie suchości jamy ustnej, utrudnione oddawanie moczu. Może powodować lub nasilać zaburzenia metabolizmu glukozy. U leczonych z powodu przewlekłej objawowej niewydolności serca: bardzo często - zawroty głowy; często bradykardia, hipotonia ortostatyczna, hipotonia, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka), obrzęki (uogólnione, obwodowe, hiperwolemia), zaburzenia widzenia, trombocytopenia, hiperglikemia, zwiększenie masy ciała, hipercholesterolemia; niezbyt często - omdlenia, blok A-V, niewydolność serca, ostra niewydolność nerek.

Interakcje

Karwedilol może nasilać działanie innych leków przeciwnadciśnieniowych. Podawanie inhibitorów MAO, rezerpiny pacjentom leczonym karwedilolem powoduje zwiększone ryzyko wystąpienia hipotonii lub bradykardii. Ostrożnie należy stosować karwedilol z lekami przeciwarytmicznymi klasy I, antagonistami wapnia - leków tych nie należy podawać dożylnie, szczególnie werapamilu i diltiazemu - w czasie jednoczesnego stosowania należy kontrolować czynność układu krążenia. Karwedilol może zwiększać stężenie digoksyny we krwi (oba leki zwalniają przewodnictwo przedsionkowo-komorowe) - należy monitorować jej stężenie we krwi. Może nasilać działanie insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych. Nie należy równocześnie odstawiać karwedilolu i klonidyny - jako pierwszą należy odstawić klonidynę. Leki zwiększające aktywność enzymów wątrobowych (np. rifampicyna) mogą zmniejszać stężenie karwedilolu we krwi, natomiast leki hamujące aktywność enzymów wątrobowych (np. cymetydyna) zwiększają stężenie karwedilolu we krwi. Leki stosowane w czasie znieczulenia ogólnego mogą nasilić działanie inotropowo ujemne karwedilolu.

Dawkowanie

Doustnie. Nadciśnienie tętnicze: zalecana dawka początkowa stosowana przez pierwsze 2 dni wynosi 12,5 mg raz na dobę. Najczęściej stosowana, skuteczna u większości pacjentów dawka podtrzymująca wynosi 25 mg raz na dobę. W przypadkach, w których dawka 25 mg na dobę jest nieskuteczna, należy stopniowo co 2 tyg. zwiększać dawkę leku do uzyskania oczekiwanego działania. Maksymalna dawka wynosi 50 mg na dobę w 1-2 dawkach. U pacjentów w podeszłym wieku często wystarcza dawka 12,5 mg na dobę. Dławica piersiowa: zalecana dawka początkowa stosowana przez pierwsze 2 dni wynosi 12,5 mg raz na dobę. W razie konieczności dawkę leku można zwiększać co 2 tyg. do maksymalnej dawki 50 mg 2 razy na dobę (u pacjentów w podeszłym wieku dawka maksymalna wynosi 25 mg 2 razy na dobę). Przewlekła obajwowa niewydolność serca (w skojarzeniu z innymi lekami): przed rozpoczęciem leczenia należy ocenić stopień niewydolności serca - w przypadku niewyrównanej niewydolności serca nie należy rozpoczynać podawania karwedilolu. Zalecana dawka początkowa wynosi 3,125 mg 2 razy na dobę przez pierwsze 2 tyg. Nie wcześniej niż po 2 tyg. dawkę można zwiększyć do 6,25 mg 2 razy na dobę, następnie w tych samych odstępach czasu - do 12,5 mg lub 25 mg 2 razy na dobę. Należy podawać maksymalną dawkę tolerowaną przez pacjenta. U pacjentów o m.c. poniżej 85 kg maksymalna dawka wynosi 25 mg podawana 2 razy na dobę, u pacjentów o m.c. powyżej 85 kg - 50 mg podawana 2 razy na dobę. Po przerwie w leczeniu karwedilolem trwającej dłużej niż 2 tyg. należy zastosować taką samą dawkę początkową, jak u pacjentów rozpoczynających leczenie i zwiększać dawki w sposób wyżej opisany.Preparat należy przyjmować podczas posiłków.