Vfend, 50 mg, tabletki powlekane, 20 szt

Odpłatność

Podana na stronie internetowej cena to pełna odpłatność za lek. Jeśli lek znajduje się w wykazie leków refundowanych i pacjent posiada odpowiednie uprawnienia, zapłaci cenę zniżkową. Jeśli masz pytania na temat danego leku skontaktuj się z nami.

Skład

1 tabl. powl. zawiera 50 mg lub 200 mg worykonazolu. 5 ml zawiesiny zawiera 200 mg worykonazolu.

Działanie

Lek przeciwgrzybiczy, pochodna triazolu. Hamuje przebieg zależnej od cytochromu P450 demetylacji 14- -sterolu, prowadząc do zaburzeń syntezy ergosterolu i zniszczenia ściany komórkowej grzybów. Wykazuje in vitro silne działanie przeciwgrzybicze wobec Candida spp. (w tym na oporne naflukonazol C. krusei, C. albicans i C. glabrata) oraz działa grzybobójczo na Aspergillus spp., Scedosporium spp. i Fusarium spp. Wykazano całkowitą lub częściową skuteczność kliniczną worykonazolu w zakażeniach wywołanych przez rodzaj Aspergillus (A. flavus, A. fumigatus, A. terreus, A. niger, A. nidulans), rodzaj Candida (C. albicans, C. krusei, C. glabrata, C. tropicalis, C. parapsilosis oraz niektóre szczepy C. dubliniensis, C. inconspicua, C. guilliermondii), a także wobec Scedosporium spp. (S. apiospermum, S. prolificans) oraz Fusarium spp. Worykonazol ma nieliniową kinetykę, a parametry farmakokinetyczne wykazują znaczną zmienność osobniczą. Jest szybko i niemal całkowicie wchłaniany z przewodu pokarmowego (biodostępność 96%), osiągając po 1-2 h stężenie maksymalne we krwi. Pokarm tłuszczowy zmniejsza biodostępność leku. Wiązanie z białkami osocza wynosi 58%. Worykonazol dobrze przenika do tkanek. Jest metabolizowany w wątrobie przez enzymy cytochromu P-450 (głównie CYP 2C19); główny metabolit jest nieaktywny mikrobiologicznie. T0,5 we krwi wynosi około 6 h. Lek jest wydalany głównie z moczem, przede wszystkim w postaci metabolitów; 2% jest wydalane w postaci nie zmienionej.

Wskazania

Leczenie inwazyjnej aspergilozy. Leczenie kandydemii u pacjentów bez neutropenii oraz ciężkich, opornych na flukonazol zakażeń inwazyjnych wywołanych przez szczepy Candida spp. (w tym C. krusei). Leczenie ciężkich zakażeń grzybiczych wywołanych przez Scedosporium spp. i Fusarium spp. Preparat jest przeznaczony przede wszystkim do stosowania u pacjentów z postępującymi, mogącymi zagrażać życiu zakażeniami.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na worykonazol lub jakąkolwiek substancję pomocniczą preparatu. Nie stosować w skojarzeniu z terfenadyną, astemizolem, cizapridem, pimozydem, chinidyną, rifampicyną, karbamazepiną, fenobarbitalem, alkaloidami sporyszu (ergotamina, dihydroergotamina), sirolimusem, efawirenzem (w dawkach standardowych), ritonawirem (w dawce 400 mg dwa razy na dobę lub większej).

Środki ostrożności

Nie zaleca się podawać dzieciom do ukończenia 2 lat. U pacjentów z ciężkim uszkodzeniem wątroby lek można stosować jedynie w przypadku, gdy korzyści przewyższają potencjalne ryzyko; u pacjentów z miernie lub umiarkowanie zaawansowaną marskością wątroby należy zmniejszyć o połowę dawkę podtrzymującą. Bardzo ostrożnie i wyłącznie w przypadku, gdy korzyści przewyższają ryzyko, stosować w skojarzeniu z fenytoiną (konieczne monitorowanie jej stężenia we krwi) lub rifabutyną (konieczna kontrola obrazu krwi i monitorowanie ewentualnych działań niepożądanych, np. zapalenia naczyniówki). Ostrożnie stosować w połączeniu z metadonem (zaleca się częste monitorowanie działań niepożądanych, w tym wydłużenia odstępu QTc, oraz ewentualne zmniejszenie dawki metadonu. Unikać jednoczesnego stosowania preparatu z małymi dawkami ritonawiru (100 mg 2 razy na dobę), chyba że ocena stosunku korzyści do ryzyka uzasadnia stosowanie worykonazolu. W przypadku konieczności jednoczesnego stosowania z efawirenzem należy zwiększyć dawkę worykonazolu do 400 mg co 12 h, natomiast efawirenzu zmniejszyć do 300 mg/dobę. Ze względu na zawartość laktozy nie należy podawać preparatu w postaci tabletek pacjentom z nietolerancją galaktozy, niedoborem Lapp laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Ze względu na zawartość sacharozy w zawiesinie doustnej nie należy stosować tej postaci worykonazolu u pacjentów z rzadkimi, dziedzicznymi postaciami nietolerancji fruktozy, niedoboru sacharazy-izomaltazy lub z zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Ostrożnie stosować u pacjentów z nadwrażliwością na inne pochodne azolu, wrodzonym lub nabytym wydłużeniem odstępu QT, kardiomiopatią (zwłaszcza z towarzyszącą niewydolnością serca), bradykardią zatokową, objawowymi arytmiami oraz w skojarzeniu z lekami, mogącymi wydłużać odstęp QT, a także w skojarzeniu z lekami nefrotoksycznymi.

Stosowanie w ciąży i okresie karmienia piersią

Badania na zwierzętach wykazały toksyczne działanie na reprodukcję - lek teratogenny i embriotoksyczny u zwierząt. Nie zostało ustalone ryzyko stosowania w odniesieniu do ludzi. Nie należy stosować w ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy przewidywane korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Kobiety w wieku rozrodczym powinny podczas leczenia worykonazolem stosować skuteczną antykoncepcję. Nie należy stosować preparatu w okresie karmienia piersią.

Działania niepożądane

Najczęściej (około 30% pacjentów) obserwowano przemijające zaburzenia widzenia (zmieniona percepcja wzrokowa, nieostre widzenie, zaburzenia widzenia kolorów, światłowstręt). U ponad 10% pacjentów występowały: wysypka skórna, gorączka, ból głowy, ból brzucha, wymioty, nudności, biegunka, obrzęki obwodowe (działania te miały zazwyczaj charakter umiarkowanie nasilony). U 1-10% pacjentów obserwowano hipotonię, zaburzenia ze strony układu krwiotwórczego (małopłytkowość, niedokrwistość, leukopenia, pancytopenia, plamica), zaburzenia ze strony układu nerwowego (zawroty głowy, omamy, splątanie, lęk, depresja, pobudzenie, drżenia, parestezje), zaburzenia ze strony układu oddechowego (ostry zespół zaburzeń oddechowych, obrzęk płuc, ból w klatce piersiowej, zapalenie zatok), zaburzenia skóry i tkanki podskórnej (rumień, zapalenie czerwieni warg, obrzęk twarzy, świąd, wysypka plamisto-grudkowa, wysypka plamista, wysypka grudkowa, reakcje nadwrażliwości na światło - szczególnie podczas długotrwałego stosowania, łysienie, złuszczające zapalenie skóry), zaburzenia ze strony układu pokarmowego (przemijające zazwyczaj zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych i stężenia bilirubiny we krwi, żółtaczka - w tym zastoinowa, zapalenie żołądka i jelit), zaburzenia ze strony układu moczowo-płciowego (zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, ostra niewydolność nerek, krwiomocz), dreszcze, osłabienie, bóle pleców oraz w obrębie klatki piersiowej, obrzęk twarzy, hipokaliemia, hipoglikemia, choroby grypopodobne. Pozostałe działania niepożądane zamieszczono w Charakterystyce Produktu Leczniczego.

Interakcje

Rifampicyna zmniejsza stężenie maksymalne we krwi i biodostępność worykonazolu odpowiednio o 93% i 96%; podobne działanie mogą wykazywać karbamazepina i fenobarbital, będące także silnymi induktorami CYP450 (leków tych nie należy podawać w skojarzeniu z worykonazolem). Worykonazol silnie zwiększa stężenie maksymalne we krwi (o 556%) i biodostępność (o 1014%) sirolimusa - nie podawać łącznie. Może także zwiększać stężenie terfenadyny, astemizolu, cizapridu, pimozydu i chinidyny, prowadząc do wydłużenia odstępu QT i zaburzeń rytmu typu torsades de pointes (nie stosować łącznie). Ponadto worykonazol może nasilać toksyczność alkaloidów sporyszu wskutek zwiększenia ich stężenia we krwi (nie stosować łącznie). Rifabutyna zmniejsza stężenie worykonazolu i osłabia jego działanie, natomiast worykonazol zwiększa stężenie maksymalne i biodostępność rifabutyny odpowiednio o 195% i 331% (należy unikać łącznego stosowania tych leków, z wyjątkiem przypadków, w których korzyści przewyższają ryzyko - konieczne zwiększenie dawki worykonazolu). Ritonawir zmniejsza biodostępność worykonazolu o 82% (nie stosować w skojarzeniu z dawką ritonawiru 400 mg dwa razy na dobę lub większą; unikać jednoczesnego stosowania z ritonawirem w dawce 100 mg dwa razy na dobę). Podobne działanie występuje w skojarzeniu z fenytoiną (dopuszcza się łączne stosowanie obu leków jedynie w przypadku, gdy korzyści przewyższają ryzyko - należy wówczas zmodyfikować dawkę worykonazolu i monitorować stężenie fenytoiny we krwi). Worykonazol nasila działanie cyklosporyny prowadząc do zwiększenia jej nefrotoksyczności (należy zmniejszyć o połowę jej dawkę i monitorować stężenie we krwi; po zakończeniu podawania worykonazolu może być konieczne zwiększenie dawki cyklosporyny). Podobne działanie obserwuje się w skojarzeniu z takrolimusem, prowadzące do zwiększenia jego stężenia maksymalnego o 117% i biodostępności o 221% (należy zmniejszyć do 1/3 dawkę takrolimusa i monitorować stężenie we krwi, a po zakończeniu leczenia skojarzonego zwiększyć w razie potrzeby jego dawkę). Worykonazol stosowany w skojarzeniu z warfaryną wydłuża czas protrombinowy o 93% (w przypadku łącznego stosowania z warfaryną lub innymi doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi należy ściśle kontrolować czas protrombinowy). Worykonazol nasila działanie metadonu (może być konieczne zmniejszenie dawki metadonu). Ponadto może nasilać działanie doustnych leków hipoglikemizujących pochodnych sulfonylomocznika (należy monitorować stężenie glukozy we krwi), statyn (ryzyko rabdomiolizy), midazolamu i triazolamu (ryzyko wydłużonego działania nasennego), winkrystyny i winblastyny (zwiększenie neurotoksyczności), inhibitorów pompy protonowej (np. omeprazolu - wskazane zmniejszenie o połowę jego dawki), prednizolonu, inhibitorów proteazy HIV (m.in. sakwinawiru, nelfinawiru, amprenawiru - nie jest wykluczone, że leki te mogą też hamować metabolizm worykonazolu), delawirdyny i efawirenzu (z jednoczesnym osłabieniem działania worykonazolu). Jednoczesne stosowanie z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi zawierającymi noretisteron i etinylestradiol prowadzi do zwiększenia stężenia tych hormonów we krwi.

Dawkowanie

Preparat podaje się co najmniej 1 h przed lub 2 h po posiłku. Doustnie dorośli o m.c. 40 kg i dzieci 12 lat: I doba - 400 mg co 12 h, następnie 200 mg co 12 h (przy braku odpowiedzi klinicznej dawka podtrzymująca wynosi 300 mg co 12 h); pacjenci o m.c. 40 kg: I doba - 200 mg co 12 h, następnie 100 mg co 12 h (przy braku odpowiedzi klinicznej dawkę podtrzymującą można zwiększyć do 150 mg co 12 h). Dzieci 2-12 lat doustnie: 200 mg co 12 h (u dzieci zaleca się podawać w postaci zawiesiny).