Concor Cor 1.25, 1,25mg, tabletki powlekane, 28szt,

Odpłatność

Podana na stronie internetowej cena to pełna odpłatność za lek. Jeśli lek znajduje się w wykazie leków refundowanych i pacjent posiada odpowiednie uprawnienia, zapłaci cenę zniżkową. Jeśli masz pytania na temat danego leku skontaktuj się z nami.

Skład

1 tabl. powl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 3,75 mg, 5 mg, 7,5 mg lub 10 mg fumaranu bisoprololu.

Działanie

Kardioselektywny bloker receptorów 1-adrenergicznych, nie posiadający wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej i działania stabilizującego błony komórkowe. Zmniejsza pobudliwość serca, zwalnia przewodzenie w węźle przedsionkowo-komorowym i wydłuża jego refrakcję, zwalnia czynność serca i zmniejsza objętość minutową. Obniża ciśnienie tętnicze krwi. Wywiera wpływ na aparat przykłębkowy, hamuje aktywność reninową osocza. Posiada niewielki wpływ na oskrzela. Wywiera niewielki wpływ na metabolizm glukozy i lipidów. Po podaniu doustnym prawie w całości wchłania się z przewodu pokarmowego. Około 50% dawki jest metabolizowane w wątrobie i wydalane z moczem w postaci metabolitów, 50% jest wydalane z moczem w postaci nie zmienionej.

Wskazania

Leczenie stabilnej przewlekłej niewydolności serca o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego z ograniczoną czynnością skurczową komór (frakcja wyrzutowa 35% w ocenie echokardiograficznej), w skojarzeniu z inhibitorami ACE, lekami moczopędnymi oraz - w razie konieczności - glikozydami nasercowymi.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na bisoprolol lub pozostałe składniki preparatu. Ostra niewydolność serca. Podczas incydentów dekompensacji niewydolności serca wymagających dożylnego stosowania leków inotropowych. Wstrząs kardiogenny. Blok przedsionkowo-komorowy II i III u chorego bez rozrusznika. Zespół chorego węzła zatokowego. Blok przedsionkowo-zatokowy. Bradykardia poniżej 50 uderzeń/min przed rozpoczęciem leczenia. Hipotonia (ciśnienie skurczowe poniżej 100 mm Hg). Ciężka astma oskrzelowa lub ciężka przewlekła obturacyjna choroba płuc. Zaawansowane zmiany naczyń obwodowych. Nie leczony guz chromochłonny nadnerczy. Kwasica metaboliczna. Ciąża i okres karmienia piersią. Nie podawać dzieciom. Szczególnie ostrożnie stosować u osób ze skłonnością do skurczu oskrzeli (astma oskrzelowa, choroby obturacyjne dróg oddechowych); podczas stosowania wziewnych środków anestetycznych; w cukrzycy ze znacznymi wahaniami stężenia glukozy we krwi; u osób stosujących ścisłą dietę, podczas leczenia odczulającego, w bloku przedsionkowo-komorowym I , w dławicy Prinzmetala, w zarostowych chorobach tętnic obwodowych. U chorych na łuszczycę lub z łuszczycą w wywiadzie stosować jedynie po dokładnym rozważeniu korzyści i ryzyka. W feochromocytoma lek można stosować dopiero po podaniu leków -adrenolitycznych. Ostrożnie stosować u pacjentów z niewydolnością serca i jednocześnie występującymi chorobami takimi, jak np. cukrzyca insulinozależna, niewydolność nerek ze stężeniem kreatyniny 300 mol/l lub więcej, niewydolność wątroby, kardiomiopatia restrykcyjna, wrodzone choroby serca lub wady zastawek powodujące znaczące zaburzenia hemodynamiki oraz u pacjentów z niewydolnością serca w wieku powyżej 80 lat. Ostrożnie stosować w przypadku niewydolności serca II wg NYHA oraz w przypadku zawału mięśnia sercowego w ciągu ostatnich 3 miesięcy.

Działania niepożądane

Często (1-10%) występują: uczucie marznięcia lub cierpnięcia kończyn, uczucie zmęczenia, wyczerpanie, ból i zawroty głowy, nudności, wymioty, biegunka, zaparcie. Niezbyt często (0,1-1%) występują: osłabienie i kurcze mięśni, bradykardia, zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, nasilenie niewydolności serca, hipotonia ortostatyczna, zaburzenia snu, depresja, skurcz oskrzeli u pacjentów z astmą oskrzelową lub obturacyjnymi schorzeniami dróg oddechowych w wywiadzie. Rzadko (0,01-0,1%) występowały: omamy, skórne reakcje nadwrażliwości (świąd, wysypka, nagłe zaczerwienienie twarzy), zwiększenie aktywności aminotransferaz, zapalenie wątroby, zwiększenie stężenia triglicerydów we krwi, zaburzenia potencji, zaburzenia słuchu, alergiczny nieżyt nosa, upośledzenie wydzielania łez. W pojedynczych przypadkach (poniżej 0,01%) może wystąpić zapalenie spojówek. Lek może powodować ujawnienie się łuszczycy, pogorszyć jej przebieg lub wywoływać wysypki łuszczycopodobne, wypadanie włosów.

Interakcje

Przy równoczesnym stosowaniu z klonidyną - zwiększone ryzyko nadciśnienia z odbicia oraz nadmiernego zwolnienia czynności serca i zmniejszenia przewodnictwa. Przy jednoczesnym stosowaniu z antagonistami wapnia (werapamil, diltiazem) lub z innymi preparatami przeciwarytmicznymi wskazana jest ścisła obserwacja pacjenta ze względu na możliwość wystąpienia hipotonii, bradykardii lub zaburzeń rytmu. Inhibitory MAO (z wyjątkiem inhibitorów MAO-B) nasilają hipotensyjny efekt działania leku i zwiększają ryzyko przełomu nadciśnieniowego. Jednoczesne przyjmowanie pochodnych ergotaminy może prowadzić do nasilenia zaburzeń krążenia obwodowego. Przy jednoczesnym przyjmowaniu rifampicyny okres półtrwania bisoprololu może ulec niewielkiemu skróceniu, z reguły nie prowadzi to do konieczności modyfikacji dawki. Bisoprolol może nasilać działanie hipoglikemizujące insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych. Trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, barbiturany, fenotiazyna oraz inne leki obniżające ciśnienie nasilają działanie hipotensyjne bisoprololu. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu bisoprololu, ponieważ podczas znieczulenia ogólnego wydolność serca może być zmniejszona. Jednoczesne podawanie bisoprololu z glikozydami naparstnicy może prowadzić do znacznej bradykardii lub wydłużenia czasu przewodzenia przedsionkowo-komorowego. Podczas stosowania leków sympatykomimetycznych w skojarzeniu z bisoprololem następuje wzajemne hamowanie działania, w przypadku wystąpienia reakcji alergicznych może być konieczne zastosowanie większej dawki adrenaliny.

Dawkowanie

Lek stosuje się u pacjentów z rozpoznaną stabilną przewlekłą niewydolnością serca, u których nie występowała ostra niewydolność w ciągu ostatnich 6 tyg. oraz u których przez co najmniej 2 ostatnie tyg. nie dokonywano zmian w sposobie leczenia choroby podstawowej. Przed zastosowaniem bisoprololu pacjent powinien być leczony inhibitorem ACE (lub - w przypadku złej tolerancji - innym lekiem rozszerzającym naczynia) w dawce optymalnej, lekiem moczopędnym oraz - w razie konieczności - glikozydem nasercowym. Leczenie należy rozpoczynać od małej dawki leku, a następnie zwiększać ją stopniowo w sposób następujący: 1,25 mg raz na dobę przez pierwszy tydzień, w przypadku dobrej tolerancji zwiększając ją do 2,5 mg raz na dobę przez następny tydzień, następnie przy dobrej tolerancji zwiększając ją odpowiednio do 3,75 mg raz na dobę przez następny tydzień, dalej do 5 mg raz na dobę przez kolejne 4 tyg., do 7,5 mg raz na dobę przez kolejne 4 tyg. i dalej do 10 mg raz na dobę jako dawka podtrzymująca. Maksymalną zalecaną dawkę osiąga się po około 12 tyg. stosowania bisoprololu. Nie należy przekraczać maksymalnej dawki 10 mg na dobę. Tabletki należy przyjmować na czczo lub podczas śniadania, bez rozgryzania z niewielką ilością płynu.