Hydrochlorothiazidum, 25 mg, tabletki, 30 szt.

Odpłatność

Podana na stronie internetowej cena to pełna odpłatność za lek. Jeśli lek znajduje się w wykazie leków refundowanych i pacjent posiada odpowiednie uprawnienia, zapłaci cenę zniżkową. Jeśli masz pytania na temat danego leku skontaktuj się z nami.

Skład

1 tabl. zawiera 12,5 mg lub 25 mg hydrochlorotiazydu.

Działanie

Lek moczopędny z grupy diuretyków tiazydowych. Hamuje wchłanianie zwrotne sodu w kanalikach dystalnych krętych, przez co powoduje zwiększenie natiurezy i diurezy. Zwiększa wydalanie potasu i magnezu. Zwiększa wchłanianie zwrotne wapnia, zmniejszając w ten sposób jego wydalanie. Hamuje wydalanie kwasu moczowego. Powoduje zmniejszenie przesączania kłębuszkowego. Obniża ciśnienie tętnicze krwi poprzez zmniejszenie objętości płynów pozakomórkowych i oporu obwodowego. Wpływa na metabolizm węglowodanów, obniżając tolerancję glukozy. Po podaniu doustnym początek działania moczopędnego występuje po około 2 h a maksymalny efekt po około 3-4 h od podania, czas działania wynosi 6-12 h. Początek działania hipotensyjnego występuje po 3-4 dobach. Po przerwaniu długotrwałego podawania działanie hipotensyjne zanika w pierwszym tygodniu po odstawieniu leku. Lek wiąże się z białkami osocza w 40-68%. Jest wydalany z moczem w postaci niezmienionej. T0,5 wynosi 5,6-14,8 h. U pacjentów z niewyrównaną niewydolnością serca lub zaburzeniami czynnności nerek wydalanie przebiega wolniej. Hydrochlorotiazyd przenika przez barierę łożyska i do mleka matki.

Wskazania

Obrzęki w zastoinowej niewydolności serca, marskości wątroby, zaburzeniach czynności nerek (np. w zespole nerczycowym, ostrym kłębuszkowym zapaleniu nerek). Nadciśnienie tętnicze, zwykle w skojarzeniu z innymi lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas lub innymi lekami hipotensyjnymi.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na sulfonamidy lub pozostałe składniki preparatu. Bezmocz, ciężka niewydolność nerek lub wątroby, choroba Addisona, hiperkalcemia. Okres karmienia piersią. Niemowlęta i dzieci. Nie stosować u pacjentów leczonych związkami litu.

Środki ostrożności

Hydrochlorotiazyd nie jest skuteczny, jeśli klirens kreatyniny jest mniejszy niż 30 ml/min. Ostrożnie stosować u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (zaburzenia równowagi elektrolitowej mogą wywołać śpiączkę wątrobową). U pacjentów z cukrzycą utajoną hydrochlorotiazyd może przyspieszyć jej ujawnienie.

Stosowanie w ciąży i okresie karmienia piersią

Bezpieczeństwo stosowania w ciąży - kat. B. Preparat może być stosowany w ciąży tylko w przypadku zdecydownej konieczności. Hydrochlorotiazyd przenika przez barierę łożyska. Obserwowano żółtaczkę u płodów i noworodków oraz trombocytopenię u noworodków matek, które stosowały tiazydy podczas ciąży. U kobiet, które stosowały tiazydy w ciąży zwiększało się stężenie kwasu moczowego i kreatyniny w płynie owodniowym. Obrzęki u ciężarnych nie są wskazaniem do stosowania tiazydów. Hydrochlorotiazyd przenika do mleka matki, leku nie należy stosować w okresie karmienia piersią.

Działania niepożądane

Brak łaknienia, podrażnienie błony śluzowej żołądka, nudności, wymioty, skurcze, biegunka, zaparcie, żółtaczka, zapalenie trzustki, zapalenie ślinianek, ból i zawroty głowy, parestezje, widzenie na żółto, leukopenia, agranulocytoza, trombocytopenia, niedokrwistość aplastyczna i hemolityczna, niedociśnienie (w tym ortostatyczne), zaburzenia czynności nerek, śródmiąższowe zapalenie nerek, plamica, nadwrażliwość na światło, wysypka, pokrzywka, guzkowe zapalenie okołotętnicze, złuszczające zapalenie skóry, gorączka, zespół zaburzeń oddechowych (w tym zapalenie płuc i obrzęk płuc), reakcje anafilaktyczne, toksyczna martwica naskórka, hiperglikemia, glukozuria, hiperurykemia, dna, skurcze mięśni, osłabienie, hiperkineza, impotencja, przemijające zaburzenia widzenia oraz reakcje nadwrażliwości, szczególnie u pacjentów z alergią lub astmą oskrzelową. Mogą wystąpić zaburzenia równowagi elektrolitowej: hiponatremia, alkaloza hipochloremiczna, hipomagnezemia, hipokalemia (szczególnie u pacjentów z marskością wątroby lub leczonych hydrochlorotiazydem przez dłuższy czas), hiponatremia (szczególnie u pacjentów z zastoinową niewydolnością krążenia, chorobami wątroby, kobiet z małą masą ciała, pacjentów w podeszłym wieku oraz pacjentów na diecie niskosodowej przyjmujących mało płynów i elektrolitów; w przypadku hiponatremii należy odstawić hydrochlorotiazyd i ograniczyć podaż płynów do około 500 ml na dobę). Hydrochlorotiazyd może wywołać lub nasilić objawy układowego tocznia rumieniowatego lub mocznicy, może zwiększać stężenie triglicerydów i cholesterolu we krwi.

Interakcje

Jednoczesne stosowanie z kortykosteroidami, kortykotropiną lub amfoterycyną B nasila hipokalemię. Hydrochlorotiazyd zwiększa pobudliwość komór u pacjentów przyjmujących glikozydy naparstnicy; hipokaliemia spowodowana stosowaniem leku nasila toksyczne działanie glikozydów naparstnicy. Osłabia działanie insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych. Hydrochlorotiazyd stosowany jednoczesnie z barbituranami, opioidami lub alkoholem nasila hipotonię ortostatyczną. Zwiększa stężenie litu we krwi (nie zaleca się łącznego podawania obu leków; w przypadku konieczności równoczesnego stosowania należy zmniejszyć dawkę soli litu o 50% i kontrolować stężenie litu we krwi). Leki z grupy NLPZ osłabiają działanie hydrochlorotiazydu; jednoczesne stosowanie hydrochlorotiazydu i NLPZ zwiększa ryzyko wystąpienia niewydolności nerek. Hydrochlorotiazyd nasila działanie leków przeciwnadciśnieniowych, podczas jednoczesnego stosowania z guanetydyną, metylodopą lub lekami blokującymi zwoje nerwowe może wystąpić ciężkie niedociśnienie ortostatyczne. Cholestyramina i kolestypol zmniejszają wchłanianie tiazydów z przewodu pokarmowego (hydrochlorotiazyd należy przyjmować na 2 h przed podaniem tych leków). Hydrochlorotiazyd nasila działanie tubokuraryny.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli: w obrzękach początkowo 25-75 mg raz lub 2 razy na dobę, po uzyskaniu poprawy stopniowo zmniejszać dawkę do dawki podtrzymującej i podawać co drugi dzień; w nadciśnieniu tętniczym początkowo 25 mg raz lub 2 razy na dobę (u niektórych pacjentów efekt leczniczy występuje po dawce 12,5 mg), maksymalna dawka dobowa wynosi 50 mg. U pacjentów z niewyrównaną niewydolnością serca lub zaburzeniami czynności nerek (m.in. u pacjentów w podeszłym wieku) należy zmodyfikować dawkowanie.