Omar, 20 mg, kapsułki dojelitowe twarde 30 szt.

Odpłatność

Podana na stronie internetowej cena to pełna odpłatność za lek. Jeśli lek znajduje się w wykazie leków refundowanych i pacjent posiada odpowiednie uprawnienia, zapłaci cenę zniżkową. Jeśli masz pytania na temat danego leku skontaktuj się z nami.

Skład

1 kaps. dojelitowa zawiera 20 mg omeprazolu.

Działanie

Inhibitor pompy protonowej (H+-K+ ATP-azy) w komórkach okładzinowych żołądka. Zmniejsza wydzielanie kwasu solnego zarówno podstawowe, jak i stymulowane (niezależnie od rodzaju bodźca pobudzającego). Zwiększa pH i zmniejsza objętość wydzielanego soku żołądkowego. Przy pH 4, omeprazol przekształca się w formę bardziej aktywną - sulfenamid omeprazolu. Po podaniu doustnym omeprazol wchłania się w jelicie cienkim. Biodostępność pojedynczej dawki wynosi około 35% (pokarm nie wpływa na biodostępność). Biodostępność zwiększa się do około 60% po kolejnej dawce i może osiągnąć nawet 90% u pacjentów z niewydolnością wątroby. Maksymalne stężenie we krwi występuje w czasie 1-3 h po podaniu. Zahamowanie wydzielania kwasu solnego w żołądku obserwuje się po 1-2 h od podania pierwszej dawki. W około 90% wiąże się z białkami osocza. Jest prawie całkowicie metabolizowany w wątrobie. Prawie 80% dawki jest wydalane w postaci metabolitów z moczem, pozostałe 20% - z kałem. T0,5 wynosi średnio 40 min. U pacjentów z niewydolnością wątroby eliminacja leku jest zmniejszona, okres półtrwania może wynosić do około 3 h.

Wskazania

Choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, również ze współistniejącym zakażeniem Helicobacter pylori. Refluksowe zapalenie błony śluzowej przełyku. Zespół Zollinger-Ellisona.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na omeprazol lub pozostałe składniki preparatu.

Środki ostrożności

Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów ciężko chorych, zwłaszcza z chorobami układu krążenia. Ostrożnie stosować w ciężkiej niewydolności wątroby. Nie zaleca się stosowania u dzieci (brak wystarczających danych klinicznych).

Stosowanie w ciąży i okresie karmienia piersią

Kategoria stosowania w ciąży: C. Lek można stosować w ciąży i okresie karmienia piersią jedynie w przypadkach, gdy korzyść dla matki przewyższa potencjalne zagrożenie dla płodu lub karmionego piersią niemowlęcia.

Działania niepożądane

Przewód pokarmowy: niekiedy biegunka, zaparcie, wzdęcia, nudności i wymioty; w bardzo rzadkich przypadkach zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, kandydoza błony śluzowej, zapalenie trzustki, przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zapalenie wątroby z żółtaczką lub bez, encefalopatia u pacjentów z istniejącą wcześniej ciężką chorobą wątroby). Skóra i włosy: sporadycznie swędzenie, wysypka skórna, wypadanie włosów, rumień wielopostaciowy, nadwrażliwość na światło i nadmierna potliwość. Narządy zmysłów: rzadko przemijające zaburzenia widzenia (mroczki, utrata ostrości widzenia), zaburzenia smaku, osłabienie słuchu (patologiczne zmiany narządu wzroku mogą występować głównie podczas stosowania dużych dawek i długotrwałego podawania leku oraz u pacjentów ciężko chorych - szczególnie z chorobami układu krążenia) - w przypadku zaobserwowania jakichkolwiek zmian lub zaburzeń w trakcie badań kontrolnych, lek należy natychmiast odstawić. Reakcje nadwrażliwości: w pojedynczych przypadkach pokrzywka, gorączka, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, wstrząs anafilaktyczny, alergiczne zapalenie naczyń. Układ nerwowy: niekiedy uczucie zmęczenia, zaburzenia snu, ból i zawroty głowy; bardzo rzadko, głównie u pacjentów ciężko chorych lub osób w podeszłym wieku stany splątania oraz halucynacje; sporadycznie zaburzenia zachowania - depresja lub agresja. Zaobserwowano pojedyncze przypadki przemijającej trombocytopenii, leukopenii, pancytopenii lub agranulocytozy. Ponadto: obrzęki obwodowe, osłabienie siły mięśniowej i/lub bóle mięśni i stawów, uczucie drętwienia kończyn; pojedyncze przypadki śródmiąższowego zapalenia nerek oraz ginekomastii.

Interakcje

Wchłanianie leków, których biodostępność zależy od pH soku żołądkowego, może być zmniejszone (np. ketokonazol i itrakonazol) lub zwiększone (np. erytromycyna) podczas jednoczesnego stosownaia omeprazolu. Omeprazol może wydłużać czas eliminacji diazepamu, warfaryny i fenytoiny oraz innych leków metabolizowanych w wątrobie przez układ enzymatyczny cytochromu P-450 (zaleca się regularną kontrolę pacjentów przyjmujących doustne leki przeciwzakrzepowe i fenytoinę i w razie konieczności zmniejszenie dawek tych leków). Jednoczesne stosowanie omeprazolu i klarytromycyny powoduje zwiększenie stężenia obydwu leków we krwi. Dotychczas nie stwierdzono interakcji omeprazolu z następującymi lekami: teofilina, kofeina, propranolol, metoprolol, cyklosporyna, lidokaina, chinidyna, estradiol, amoksycylina, leki zobojętniające, piroksykam, diklofenak, naproksen.

Dawkowanie

Doustnie. Choroba wrzodowa żołądka: zazwyczaj 20 mg raz na dobę przez 4 tyg.; w razie konieczności leczenie należy kontynuować przez następne 4 tyg. Choroba wrzodowa dwunastnicy: zazwyczaj 20 mg raz na dobę przez 2 tyg.; w razie konieczności leczenie należy kontynuować przez następne 2 tyg. Zakażenia Helicobacter pylori: zazwyczaj 20 mg 2 razy na dobę w skojarzeniu z innymi lekami stosowanymi w eradykacji H. pylori. Refluksowe zapalenie błony śluzowej przełyku: zazwyczaj 20 mg raz na dobę przez 4 tyg.; w razie konieczności leczenie należy kontynuować przez następne 4-8 tyg. do całkowitego ustąpienia objawów choroby. Zespół Zollinger-Ellisona: indywidualnie, zalecana dawka początkowa wynosi 60 mg raz na dobę; u ponad 90% pacjentów z ciężkimi postaciami choroby, nie reagujących w sposób zadowalający na inne sposoby leczenia, obserwowano znaczącą poprawę podczas stosowania dawki 20-120 mg na dobę (dawki preparatu powyżej 80 mg na dobę należy podawać w 2 dawkach); nie jest określony maksymalny okres stosowania leku. U pacjentów z niewydolnością nerek i/lub wątroby, a także u osób w podeszłym wieku (z wyjątkiem pacjentów z zespołem Zollinger-Ellisona) nie należy stosować dawek większych niż 20 mg na dobę.Kapsułki należy przyjmować w całości, przed posiłkiem, popijając płynem.