Lotensin 20 mg tabletki powlekane 28 szt

Opakowanie

28 szt

Odpłatność

Podana na stronie internetowej cena to pełna odpłatność za lek. Jeśli lek znajduje się w wykazie leków refundowanych i pacjent posiada odpowiednie uprawnienia, zapłaci cenę zniżkową. Jeśli masz pytania na temat danego leku skontaktuj się z nami.

Skład

1 tabl. zawiera 5 mg, 10 mg lub 20 mg chlorowodorku benazeprylu.

Działanie

Chlorowodorek benazeprylu jest prekursorem substancji czynnej - benazeprylatu, który jest inhibitorem konwertazy angiotensyny. Hamuje wszystkie reakcje wywoływane przez angiotensynę II, tzn. skurcz naczyń krwionośnych i pobudzenie wydzielania aldosteronu, prowadzące do nasilenia wchłaniania zwrotnego sodu i wody w kanalikach nerkowych oraz zwiększa pojemność minutową serca. Ponadto hamuje rozkład bradykininy, co prawdopodobnie ma istotne znaczenie dla działania hipotensyjnego. Obniża ciśnienie tętnicze krwi we wszystkich okresach nadciśnienia tętniczego, niezależnie od pozycji ciała, nie powoduje zmian ortostatycznych ciśnienia lub zmiany te są niewielkie. Początek działania hipotensyjnego występuje po około 1 h po podaniu doustnym, maksymalne działanie po 2-4 h, działanie utrzymuje się co najmniej przez 24 h po podaniu leku. Podczas wielokrotnego stosowania, maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego krwi występuje zazwyczaj w ciągu tygodnia i utrzymuje się w czasie długotrwałego leczenia. Działanie hipotensyjne jest niezależne od przynależności rasowej, wieku lub wyjściowej wartości aktywności reninowej osocza. Nagłe odstawienie preparatu nie prowadzi do gwałtownego wzrostu ciśnienia tętniczego. W zastoinowej niewydolności serca lek powoduje zwiększenie tolerancji wysiłku fizycznego, obniżenie płucnego ciśnienia zaklinowania, układowego oporu naczyniowego i ciśnienia tętniczego krwi. W przewlekłej postępującej niewydolności nerek podawanie preparatu w dawce 10 mg raz dziennie spowodowało zmniejszenie o 53% względnego ryzyka osiągnięcia stadium progresji przewlekłej niewydolności nerek (definiowane jako podwojenie stężenia kreatyniny we krwi lub konieczność zastosowania dializy), a także obniżenie ciśnienia tętniczego i istotne zmniejszenie białkomoczu. Po podaniu doustnym około 37% dawki leku ulega wchłonięciu, następnie prekursor ten zostaje szybko przekształcony w farmakologicznie czynny metabolit. Maksymalne stężenia obu form we krwi są w przybliżeniu proporcjonalne do wielkości dawki. Podczas wielokrotnego podawania kinetyka leku nie ulega zmianie. Benazepryl nie ulega kumulacji w organizmie, natomiast benazeprylat gromadzi się w organizmie tylko w nieznacznym stopniu. Około 95% benazeprylu i benazeprylatu wiąże się z białkami, głównie albuminami. Benazepryl jest w znacznym stopniu metabolizowany: głównym metabolitem jest benazeprylat, pozostałe dwa to sprzężone formy acyloglukuronianu benazeprylu i benazeprylatu. Benazepryl jest eliminowany głównie w wyniku biotransformacji, benazeprylat jest wydalany z moczem i z żółcią. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek kinetyka benazeprylatu jest istotnie zmieniona.

Wskazania

Leczenie nadciśnienia tętniczego. Leczenie wspomagające w zastoinowej niewydolności serca (klasy II-IV wg NYHA). Tabl. 10 mg ponadto w postępującej przewlekłej niewydolności nerek (klirens kreatyniny 30-60 ml/min).

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na benazepryl lub związki pochodne. Obrzęk naczynioruchowy po podaniu inhibitorów ACE w wywiadzie. Ciąża i okres karmienia piersią. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u dzieci nie zostały dotychczas ustalone. Ostrożnie stosować w upośledzeniu czynności nerek, zwężeniu tętnicy nerkowej, zwężeniu aorty lub zastawki dwudzielnej.

Działania niepożądane

Często ( 1%): kołatanie serca, objawy ortostatyczne, niespecyficzne zaburzenia żołądkowo-jelitowe, wysypka, nagłe zaczerwienienie twarzy, świąd, nadwrażliwość na światło, częste oddawanie moczu, kaszel, objawy ze strony dróg oddechowych, ból i zawroty głowy, uczucie zmęczenia. Rzadko: obrzęk naczynioruchowy, obrzęk ust lub twarzy, bóle stawów, zapalenie stawów, bóle mięśniowe, senność, bezsenność, nerwowość, parestezje, hipotonia ortostatyczna, bóle w klatce piersiowej, dusznica bolesna, arytmia, biegunka, zaparcie, nudności i wymioty, bóle brzucha, zapalenie wątroby (głównie cholestatyczne), żółtaczka cholestatyczna, pęcherzyca. U niewielkiej liczby pacjentów z samoistnym nadciśnieniem tętniczym leczonych tylko benazeprylem, obserwowano nieznaczne zwiększenie stężenia kreatyniny i azotu pozabiałkowego we krwi, które ustępowały po odstawieniu leku; zmiany te występowały częściej u chorych leczonych jednocześnie lekami moczopędnymi lub u osób ze zwężeniem tętnicy nerkowej. Opisywano reakcje rzekomoanafilaktyczne w trakcie leczenia inhibitorem ACE u pacjentów dializowanych przy użyciu dializatorów z błonami high-flux oraz u pacjentów poddanych zabiegowi plazmaferezy z zastosowaniem siarczanu dekstranu do absorpcji.

Interakcje

U pacjentów przyjmujących leki moczopędne lub odwodnionych może wystąpić nadmierny spadek ciśnienia na początku leczenia skojarzonego. Podczas leczenia nie należy jednocześnie stosować leków moczopędnych oszczędzających potas (spironolakton, triamteren, amilorid), preparatów potasu lub substytutów soli zawierających potas ze względu na niebezpieczeństwo hiperkaliemii (w razie konieczności stosowania takiego leczenia skojarzonego należy często kontrolowanie stężenia potasu we krwi). Jednoczesne podawanie z solami litu może powodować zwiększenie stężenia litu we krwi i wystąpienie objawów zatrucia (zalecane monitorowanie stężenia litu we krwi). Efekt hipotensyjny leku może być osłabiony w przypadku jednoczesnego podawania indometacyny. Jednoczesne stosowanie benazeprylu z innymi lekami hipotensyjnymi (antagoniści wapnia, -blokery) zwykle prowadzi do nasilenia działania hipotensyjnego.

Dawkowanie

Doustnie. Nadciśnienie tętnicze. U pacjentów nie stosujących tiazydowych leków moczopędnych początkowa dawka wynosi 10 mg raz dziennie, dawkę tę można zwiększyć do 20 mg dziennie. U niektórych pacjentów działanie hipotensyjne może być osłabione pod koniec przerwy pomiędzy dawkami, należy wówczas stosować lek w 2 dawkach. Maksymalna zalecana dawka dobowa wynosi 40 mg w 1-2 dawkach. W przypadku stosowania poprzednio leczenia diuretykami, lek moczopędny należy odstawić 2-3 dni przed rozpoczęciem leczenia preparatem; jeżeli nie jest możliwe przerwanie podawania leków moczopędnych, dawkę początkową preparatu należy zmniejszyć do 5 mg na dobę. W niewydolności nerek z klirensem kreatyniny poniżej 30 ml/min dawka początkowa wynosi 5 mg dziennie, którą można zwiększyć maksymalnie do 10 mg dziennie. Zastoinowa niewydolność serca. Zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg raz dziennie; jeżeli po 2-4 tyg. nie wystąpi zadowalająca poprawa objawów niewydolności serca, dawkę można zwiększyć do 5 mg raz dziennie, zależnie od reakcji dawkę tę można zwiększać do 10 mg lub maksymalnie 20 mg raz dziennie w odpowiednich odstępach czasu. U pacjentów z klirensem kreatyniny poniżej 30 ml/min dawka dobowa może być zwiększona do 10 mg. Postępująca przewlekła niewydolność nerek (przebiegająca z nadciśnieniem tętniczym lub bez nadciśnienia tętniczego). W celu spowolnienia rozwoju zaleca się długotrwałe stosowanie leku w dawce 10 mg raz dziennie.