Lamox 100 mg tabletki 30 szt (3x10)

Opakowanie

30 szt,bl(3x10)

Odpłatność

Podana na stronie internetowej cena to pełna odpłatność za lek. Jeśli lek znajduje się w wykazie leków refundowanych i pacjent posiada odpowiednie uprawnienia, zapłaci cenę zniżkową. Jeśli masz pytania na temat danego leku skontaktuj się z nami.

Skład

1 tabl. zawiera 25 mg lub 50 mg lub 100 mg lub 200 mg lamotryginy.

Działanie

Lek przeciwdrgawkowy. Lamotrygina działa na kanały sodowe zależne od różnicy potencjałów, stabilizując błonę neuronów i blokując uwalnianie neuroprzekaźników, zwłaszcza glutaminianu, który odgrywa kluczową rolę w generowaniu napadów padaczki. Szybko i całkowicie wchłania się z przewodu pokarmowego z nieznacznym efektem pierwszego przejścia. Maksymalne stężenie w osoczu występuje po ok. 2,5 h. W 55% wiąże się z białkami osocza. Lamotrygina jest głównie sprzęgana z kwasem glukuronowym i wydalany z moczem, mniej niż 10% dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej, a ok. 2% jest wydalane z kałem. T0,5 w fazie eliminacji wynosi 24-35 h. T0,5 u dzieci leczonych jednocześnie karbamazepiną i fenytoiną wynosi średnio 7 h, a leczonych walproinianem - 45-50 h.

Wskazania

Padaczka. Dorośli i młodzież: lamotrygina jest wskazana w monoterapii lub w leczeniu wspomagającym napadów częściowych i uogólnionych, w tym napadów toniczno-klonicznych oraz w leczeniu wspomagającym napadów związanych z zespołem Lennox-Gastaut, gdy leczenie skojarzone innymi dostępnymi lekami przeciwpadaczkowymi okaże się nieskuteczne. Dzieci w wieku od 2 do 12 lat: lamotrygina jest wskazana w leczeniu wspomagającym napadów częściowychi uogólnionych, w tym napadów toniczno-klonicznych oraz w leczeniu wspomagającym napadów związanych z zespołem Lennox-Gastaut, gdy leczenie skojarzone innymi dostępnymi lekami przeciwpadaczkowymi okaże się nieskuteczne. Choroba afektywna dwubiegunowa (dorośli w wieku od 18 lat): lamotrygina jest wskazana do stosowania w celu stabilizacji nastroju u pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową, zwłaszcza w zapobieganiu epizodom depresji.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na składniki preparatu. Dane dotyczące stosowania lamotryginy u dzieci w wieku poniżej 2 lat są niewystarczające. Nie oceniono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania lamotryginy w chorobie afektywnej dwubiegunowej u pacjentów w wieku poniżej 18 lat; z tego względu nie można sformułować zaleceń dotyczących dawkowania. Dziedziczna nietolerancja galaktozy, wrodzony niedobór laktazy typu Lapp lub zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy.

Środki ostrożności

Pacjenci, u których wystąpi wysypka, powinni niezwłocznie zostać poddani badaniu i należy natychmiast odstawić lamotryginę oraz nie podawać jej ponownie, chyba że wysypka nie jest działaniem niepożądanym leku. W przypadku wystąpienia objawów przedmiotowych i podmiotowych zespołu nadwrażliwości, pacjenci powinni niezwłocznie zostać poddani badaniu, a leczenie lamotryginą powinno zostać przerwane, jeśli nie można ustalić alternatywnej etiologii. Należy zachować ostrożność w przypadku podawania lamotryginy pacjentom z niewydolnością nerek. U pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową należy wziąć pod uwagę ryzyko prób samobójczych, które są częścią obrazu chorobowego. Z tego względu konieczne jest ścisłe monitorowanie pacjentów z grupy wysokiego ryzyka prób samobójczych.

Stosowanie w ciąży i okresie karmienia piersią

Stosowanie kilku leków przeciwpadaczkowych w okresie ciąży może zwiększać ryzyko wystąpienia wad rozwojowych u płodu. Jeśli jest to możliwe należy stosować monoterapię. Jeśli w ciąży leczenie lamotryginą jest konieczne, zaleca się zastosowanie jak najmniejszej skutecznej dawki terapeutycznej. Zaleca jest przyjmowanie kwasu foliowego w zwykłej dawce przez kobiety, które planują ciążę oraz podczas wczesnego okresu ciąży. Należy monitorować stężenie lamotryginy w osoczu. Lamotrygina jest wydzielana z mlekiem matki i może osiągać stężenia w surowicy, które mogą powodować działania farmakologiczne u karmionego piersią dziecka. Należy rozważyć potencjalne korzyści z karmienia piersią i możliwe ryzyko wystąpienia działań niepożądanych u niemowlęcia.

Działania niepożądane

Bardzo często: ból lub zawroty głowy, podwójne lub nieostre widzenie, wysypka. Często: drażliwość, ataksja, oczopląs, senność, drżenie, biegunka, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, nudności, wymioty, ból stawów lub pleców, uczucie zmęczenia, ból. Niezbyt często: agresja. Rzadko: zapalenie spojówek, zespół Stevensa-Johnsona. Bardzo rzadko: agranulocytoza, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, rozsiane krzepnięcie śródnaczyniowe, leukopenia, powiększenie węzłów chłonnych, neutropenia, pancytopenia, trombocytopenia, nadwrażliwość, pobudzenie, stany splątania, omamy, bezsenność, tiki, zaburzenia równowagi, choreoatetoza, pozapiramidowe działania niepożądane wywołane przez leki, zaburzenia ruchowe, nasilenie choroby Parkinsona, zwiększenie częstości napadów, niewydolność wątroby, zaburzenia czynności wątroby, martwica toksyczna-rozpływna naskórka, obrzęk twarzy, zespół toczniopodobny, gorączka, niewydolność wielonarządowa, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych.

Interakcje

Ze względu na możliwość wystąpienia reakcji krzyżowych, należy zachować szczególne środki ostrożności podając lamotryginę osobom z nadwrażliwością na karbamazepinę i fenytoinę. U pacjentów przyjmujących karbamazepinę, po wprowadzeniu do leczenia lamotryginy, donoszono o zdarzeniach dotyczących o.u.n.: bólach głowy, nudnościach, niewyraźnym widzeniu, zawrotach głowy, podwójnym widzeniu i bezładzie; zazwyczaj objawy te ustępowały po zmniejszeniu dawki karbamazepiny. Leki przeciwpadaczkowe indukujące enzymy metabolizujące leki (takie jak fenytoina, karbamazepina, fenobarbital i prymidon) zwiększają metabolizm lamotryginy i mogą zwiększać zapotrzebowanie na dawkę. T0,5 jest zmniejszony. Walproinian zmniejsza metabolizm lamotryginy i zwiększa średnio T0,5 lamotryginy. Ryfampicyna, etynyloestradiol, lewonorgestrel, karbamazepina, fenytoina, prymidon i fenobarbital istotnie indukują glukuronidację lamotryginy. Lit, bupropion, olanzapina, okskarbazepina, amitryptylina, klonazepam, haloperydol, lorazepam, bufuralol, klozapina, fluoksetyna, fenelzyna, rysperydon, sertralina lub trazodon nie wpływają na metabolizm lamotryginy. Donoszono, że sertralina może zwiększać toksyczność lamotryginy poprzez zwiększanie jej stężenia lamotryginy w osoczu.

Dawkowanie

Doustnie. Nie należy przekraczać dawki początkowej i kolejnych zwiększanych dawek aby zminimalizować ryzyko wystąpienia wysypki. Padaczka. Dorośli i młodzież. Monoterapia: przez pierwsze 2 tyg. należy podawać 25 mg raz na dobę, następnie 50 mg raz na dobę przez kolejne 2 tyg. Dawka podtrzymująca: 100-200 mg raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych; aby uzyskać dawkę podtrzymującą, dawkę dobową należy zwiększyć o maksymalnie 50-100 mg co 1-2 tyg. Terapia skojarzona z walproinianem, z innymi lekami przeciwpadaczkowymi lub bez innych leków przeciwpadaczkowych: przez pierwsze 2 tyg. należy podawać 25 mg co drugi dzień, następnie 25 mg raz na dobę przez kolejne 2 tyg. Dawka podtrzymująca: 100-200 mg raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych; aby uzyskać dawkę podtrzymującą, dawkę dobową należy zwiększyć o maksymalnie 25-50 mg co 1-2 tyg. Terapia skojarzona z lekami przeciwpadaczkowymi indukującymi enzymy oraz z innymi lekami przeciwpadaczkowymi (z wyjątkiem walproinianu) lub bez innych leków przeciwpadaczkowych: przez pierwsze 2 tyg. należy podawać 50 mg raz na dobę, następnie 100 mg raz na dobę w dwóch dawkach podzielonych przez kolejne 2 tyg. Dawka podtrzymująca: 200-400 mg raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych; aby uzyskać dawkę podtrzymującą, dawkę dobową należy zwiększyć o maksymalnie 100 mg co 1-2 tyg. Terapia skojarzona z okskarbazepiną bez innych leków indukujących lub hamujących enzymy: przez pierwsze 2 tyg. należy podawać 25 mg raz na dobę, następnie 50 mg raz na dobę przez kolejne 2 tyg. Dawka podtrzymująca: 100-200 mg raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych; aby uzyskać dawkę podtrzymującą, dawkę dobową należy zwiększyć o maksymalnie 50-100 mg co 1-2 tyg. Leczenie skojarzone z lekami przeciwpadaczkowymi, których wpływ na farmakokinetykę lamotryginy nie jest znany: zaleca się stosowanie schematu zwiększania dawek jak w przypadku pacjentów przyjmujących walproinian. Dzieci od 2 do 12 lat. Leczenie skojarzone z walproinianem oraz innymi lekami przeciwpadaczkowymi lub bez innych leków przeciwpadaczkowych: przez pierwsze 2 tyg. należy podawać 0,15 mg/kg mc. raz na dobę, następnie 0,3 mg/kg mc. raz na dobę przez kolejne 2 tyg. Dawka podtrzymująca: 1-5 mg/kg mc. raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych; aby uzyskać dawkę podtrzymującą, dawkę dobową należy zwiększyć o maksymalnie 0,3 mg/kg mc. co 1-2 tyg., do maksymalnej dawki 200 mg na dobę. Leczenie skojarzone z lekami przeciwpadaczkowymi indukującymi enzymy z innymi lekami przeciwpadaczkowymi, z wyjątkiem walproinianu lub bez innych laków przeciwpadaczkowych przez pierwsze 2 tyg. należy podawać 0,6 mg/kg mc. na dobę w dwóch dawkach podzielonych raz, następnie 1,2 mg/kg mc. na dobę w dwóch dawkach podzielonych przez kolejne 2 tyg. Dawka podtrzymująca: 5-15 mg/kg mc. na dobę w dwóch dawkach podzielonych; aby uzyskać dawkę podtrzymującą, dawkę dobową należy zwiększyć o maksymalnie 1,2 mg/kg mc. co 1-2 tyg., do maksymalnej dawki 400 mg na dobę. Leczenie skojarzone z lekami przeciwpadaczkowymi, których wpływ na farmakokinetykę lamotryginy nie jest znany: zaleca się stosowanie schematu zwiększania dawek jak w przypadku pacjentów przyjmujących walproinian, a następnie dawkę należy zwiększać aż do ustąpienia optymalnej odpowiedzi na leczenie. W zależności od masy ciała dziecka, zalecana dawka może okazać się niemożliwa do ustalenia dla wszystkich dzieci za pomocą obecnie dostępnych mocy tego produktu leczniczego. Dla tych dzieci są dostępne inne produkty zawierające mniejsze ilości substancji czynnej. Jeśli obliczona dawka jest mniejsza niż 1 mg lamotryginy, nie należy stosować lamotryginy. Jest możliwe, że pacjenci w wieku od 2 do 6 lat będą wymagać dawki podtrzymującej z górnego zakresu zalecanych dawek. Choroba afektywna dwubiegunowa (pacjenci w wieku od 18 lat). Terapia skojarzona z inhibitorem enzymu (np. walproinianem): 25 mg co drugi dzień przez pierwsze 2 tyg., następnie 25 mg raz na dobę przez kolejne 2 tyg.; w 5. tyg. 50 mg raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych. Dawka podtrzymująca: 100 mg raz na dobę lub w dwóch dakach podzielonych (maksymalna dawka dobowa wynosi 200 mg). Terapia skojarzona z induktorami enzymów (np. karbamazepina lub fenobarbital) u pacjentów nie przyjmujących walproinianu: 50 mg raz na dobę przez pierwsze 2 tyg., następnie 100 mg na dobę w dwóch dawkach podzielonych przez kolejne 2 tyg.; w 5. tyg. 200 mg na dobę w dwóch dawkach podzielonych. Dawka podtrzymująca: 300 mg w 6. tyg., w razie konieczności w 7. tyg. można zwiększyć dawkę do 400 mg na dobę w dwóch dakach podzielonych. Terapia skojarzona z lekami przeciwpadaczkowymi bez znanego wpływu na farmakokinetykę lamotryginy (np. z litem, bupropionem, okskarbazepiną) lub monoterapia lamotryginą: 25 mg raz na dobę przez pierwsze 2 tyg., następnie 50 mg raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych przez kolejne 2 tyg.; w 5. tyg. 100 mg raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych. Dawka podtrzymująca: 200 mg raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych (zakres dawek: 100-400 mg). Całkowita dobowa dawka podtrzymująca zapewniająca stabilizację u pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową po odstawieniu podawanych jednocześnie leków psychotropowych lub przeciwpadaczkowych. Po odstawieniu inhibitorów enzymów (np. walproinianu): w 1. tyg. należy podwoić dawkę podtrzymującą stabilizację, nie zwiększać o więcej niż 100 mg/tydz.; od 2. tyg. należy podawać 200 mg na dobę w dwóch dawkach podzielonych. Po odstawieniu leków indukujących enzymy wątrobowe (np. karbamazepiny) w zależności od początkowej dawki leku: jeśli w 1. tyg. dawka wynosi 400 mg, to w 2. tyg. należy podać 300 mg, a w 3. tyg. i kolejnych 200 mg lamotryginy; jeśli w 2. tyg. dawka wynosi 300 mg, to w 2. tyg. należy podać 225 mg, a w 3. tyg. i kolejnych 150 mg lamotryginy; jeśli w 1. tyg. dawka wynosi 200 mg, to w 2. tyg. należy podać 150 mg, a w 3. tyg. i kolejnych 100 mg lamotryginy. Po odstawieniu innych leków psychotropowych lub przeciwpadaczkowych bez znanego wpływu na farmakokinetykę lamotryginy (np. litu, bupropionu, okskarbazepiny): należy utrzymać dawkę docelową uzyskaną na drodze stopniowego zwiększania dawki (200 mg na dobę) w dwóch dawkach podzielonych (zakres dawek: 100-400 mg). Dostosowanie dobowej dawki lamotryginy u pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową po dodaniu innych leków. Dodanie inhibitorów enzymów wątrobowych (np. walproinianu), w zależności od wcześniejszej dawki lamotryginy: jeśli obecna dawka lamotryginy podtrzymująca stabilizację wynosi 200 mg na dobę, to w 1. tyg. należy podać 100 mg i od 2 tyg. należy utrzymać dawkę 100 mg lamotryginy na dobę; jeśli obecna dawka lamotryginy podtrzymująca stabilizację wynosi 300 mg na dobę, to w 1. tyg. należy podać 150 mg i od 2 tyg. należy utrzymać dawkę 150 mg lamotryginy na dobę; jeśli obecna dawka lamotryginy podtrzymująca stabilizację wynosi 400 mg na dobę, to w 1. tyg. należy podać 200 mg i od 2 tyg. należy utrzymać dawkę 200 mg lamotryginy na dobę. Dodanie leków indukujących enzymy wątrobowe (np. karbamazepiny) u pacjentów nie przyjmujących walproinianu, w zależności od wcześniejszej dawki lamotryginy: jeśli obecna dawka lamotryginy podtrzymująca stabilizację wynosi 200 mg na dobę, to w 1. tyg. należy podać 200 mg, w 2. tyg. 300 mg, a od 3. tyg. 400 mg lamotryginy; jeśli obecna dawka lamotryginy podtrzymująca stabilizację wynosi 150 mg na dobę, to w 1. tyg. należy podać 150 mg, w 2. tyg. 225 mg, a od 3. tyg. 300 mg lamotryginy; jeśli obecna dawka lamotryginy podtrzymująca stabilizację wynosi 100 mg na dobę, to w 1. tyg. należy podać 100 mg, w 2. tyg. 150 mg, a od 3. tyg. 200 mg lamotryginy. U pacjentów przyjmujących leki przeciwpadaczkowe, których wpływ na farmakokinetykę lamotryginy nie jest obecnie znany, dawkę należy zwiększać zgodnie z zaleceniami podanymi dla lamotryginy stosowanej z walproinianem, a następnie dawkę należy zwiększać aż do uzyskania optymalnej odpowiedzi klinicznej. Ponowne rozpoczęcie leczenia: Podczas rozpoczynania ponownego leczenia lamotryginą u pacjentów, u których zaprzestano leczenia z jakichkolwiek przyczyn, należy uważnie ocenić konieczność zwiększenia dawki podtrzymującej, ponieważ ryzyko ciężkiej wysypki związane jest z dużymi dawkami początkowymi i stosowaniem większych dawek niż zalecane podczas zwiększania dawki lamotryginy. Im dłuższy czas upłynął od poprzedniego leczenia, tym ostrożniej należy zwiększać dawkę podtrzymującą. Jeśli czas, który upłynął od zaprzestania leczenia lamotryginą jest dłuższy niż 5-krotna wartość okresu półtrwania, dawkę lamotryginy należy zasadniczo zwiększać do dawki podtrzymującej zgodnie z zalecanym schematem dawkowania. Rozpoczęcie leczenia lamotryginą u pacjentek przyjmujących hormonalne preparaty antykoncepcyjne: należy stosować zalecane schematy dawkowania. Rozpoczynanie stosowania hormonalnych preparatów antykoncepcyjnych w pacjentek przyjmujących lamotryginę w dawkach podtrzymujących i nie przyjmujących dodatkowych środków pobudzających glukuronidację lamotryginy: konieczne może być dwukrotne zwiększenie dawki podtrzymującej lamotryginy. Odstawienie hormonalnych preparatów antykoncepcyjnych u pacjentek przyjmujących lamotryginę w dawkach podtrzymujących i nie przyjmujących dodatkowych środków pobudzających glukuronidację lamotryginy: konieczne może być zmniejszenie dawki podtrzymującej lamotryginy o 50%, w zależności od indywidualnej reakcji pacjentki. Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby: dawki - początkowa, zwiększana i podtrzymujące, powinny być zwykle zmniejszone o ok. 50%, u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby (stopień B w skali Child-Pugh) i o ok. 75% u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (stopień C w skali Child-Pugh). Dawki zwiększane i podtrzymujące powinny być dostosowane do odpowiedzi klinicznej pacjenta. Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek: u pacjentów z krańcową niewydolnością nerek, dawki początkowe lamotryginy należy ustalać biorąc pod uwagę jednocześnie stosowane przez pacjenta leki. Zmniejszone dawki podtrzymujące mogą być skuteczne u pacjentów ze znacznym zaburzeniem czynności nerek.