Mapryl 5 mg tabletki 60 szt blistry (6x10)

Opakowanie

60 szt,bl(6x10)

Odpłatność

Podana na stronie internetowej cena to pełna odpłatność za lek. Jeśli lek znajduje się w wykazie leków refundowanych i pacjent posiada odpowiednie uprawnienia, zapłaci cenę zniżkową. Jeśli masz pytania na temat danego leku skontaktuj się z nami.

Skład

1 tabl. zawiera 5 mg, 10 mg lub 20 mg maleinianu enalaprylu.

Działanie

Maleinian enalaprylu jest lekiem prekursorowym - jest metabolizowany w wątrobie do aktywnego enalaprylatu, który jest właściwym inhibitorem enzymu przekształcającego angiotensynę I w angiotensynę II. Enalaprylat działa na układ renina-angiotensyna-aldosteron. Zmniejszenie ciśnienia krwi po podaniu inhibitorów ACE jest spowodowane zahamowaniem wytwarzania angiotensyny II, która wywołuje silny skurcz naczyń krwionośnych, zwiększa wydzielania aldosteronu, powoduje retencję sodu, zwiększa aktywność współczulną, pobudza wydzielanie ADH. Enalapryl powoduje znaczną poprawę hemodynamiczną u chorych z zastoinową niewydolnością krążenia. Rezultatem przeciwproliferacyjnego działania enalaprylu jest zmniejszenie przerostu zarówno lewej komory, jak i mięśni gładkich ścian naczyń oraz zwiększenie ich elastyczności. Biodostępność wynosi 60% (obecność pokarmu nie wpływa na wchłanianie leku). Maksymalne stężenie we krwi osiąga ok. 1 h po podaniu, a aktywny metabolit (enalaprylat) - po około 3-4 h. Lek jest wydalany głównie z moczem, w 40% jako enalaprylat, reszta w stanie niezmienionym. T0,5 wynosi ok. 11 h.

Wskazania

Wszystkie stopnie nadciśnienia tętniczego - samoistnego oraz naczyniowo-nerkowego w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami. Niewydolność serca - w monoterapii oraz w terapii skojarzonej z lekami moczopędnymi nieoszczędzającymi potasu i jeżeli wskazane, z glikozydami naparstnicy. Zapobieganie objawowej niewydolności serca. Zapobieganie wieńcowym epizodom niedokrwiennym u pacjentów z dysfunkcją lewej komory serca. Nefropatia cukrzycowa (z mikroalbuminurią).

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na enalapryl lub na inne inhibitory ACE lub pozostałe składniki preparatu. Obrzęk naczynioruchowy po zastosowaniu inhibitorów konwertazy angiotensyny w wywiadzie. Ciąża.

Środki ostrożności

Należy zachować ostrożność u pacjentów z hemodynamicznie istotnym zwężeniem zastawki aorty lub innym zwężeniem drogi odpływu krwi z lewej komory, u pacjentów ze zwężeniem obustronnym tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki, u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca oraz niewydolnością tętnic mózgowych, u pacjentów z zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej, chorobami tkanki łącznej, u pacjentów leczonych lekami immunosupresyjnymi, z zaburzeniami czynności nerek, z niewydolnością wątroby. Ze względu na ryzyko hiperkaliemii, ostrożnie stosować u pacjentów z niewydolnością nerek, cukrzycą, podczas stosowania soli potasu lub leków moczopędnych oszczędzających potas. Nie stosować u pacjentów dializowanych przy użyciu błon wysokoprzepływowych ze względu na ryzyko wystąpienia reakcji anafilaktoidalnych. U pacjentów wymagających odczulenia jadem owadów błonkoskrzydłych zaleca się czasowe przerwanie podawania preparatu ze względu na ryzyko zagrażających życiu reakcji anafilaktoidalnych.

Stosowanie w ciąży i okresie karmienia piersią

Bezpieczeństwo stosowania w ciąży - I trymestr - kat. C, II i III trymestr - kat. D. Preparat jest przeciwwskazany w ciąży. Stosowanie leku w II i III trymestrze ciąży może być przyczyną uszkodzenia lub chorób płodu i noworodka. Nie należy stosować leku w okresie karmienia piersią.

Działania niepożądane

W trakcie leczenia mogą wystąpić: suchy, utrzymujący się kaszel, bóle i zawroty głowy, osłabienie lub uczucie zmęczenia, niedociśnienie, hipotonia ortostatyczna. U niektórych pacjentów może wystąpić obrzęk naczynioruchowy kończyn, twarzy, warg, gardła i krtani. Czasem mogą wystąpić: omdlenia, nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha, wysypka skórna, kurcze mięśniowe. Rzadko: zaburzenia czynności nerek, zmniejszenie wydzielania moczu, ból w klatce piersiowej, duszność, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, obrzęk naczynioruchowy, reakcje anafilaktoidalne. Odnotowano również: niedokrwistość, trombocytopenię, leukopenię, żółtaczkę oraz w pojedynczych przypadkach agranulocytozę. W badaniach laboratoryjnych stwierdzano: zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, hiperkaliemia, hipernatremia, przemijające zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi.

Interakcje

Jednoczesne stosowanie enalaprylu i leków moczopędnych lub innych leków zmniejszających stężenie sodu we krwi może nasilać działanie hipotensyjne. Leki przeciwnadciśnieniowe i środki znieczulenia ogólnego nasilają działanie hipotensyjne enalaprylu. Leki z grupy NLPZ osłabiają działanie inhibitorów ACE. Enalapryl zwiększa stężenie litu we krwi (opóźnia wydalanie), nasila działanie alkoholu. Leki immunosupresyjne, allopurinol, kortykosteroidy, cytostatyki nasilają zmiany obrazu krwi. Przy równoczesnym podawaniu leków moczopędnych z grupy oszczędzających potas i (lub) potasu może wystąpić hiperkaliemia.

Dawkowanie

Doustnie, indywidualnie. Dorośli. Nadciśnienie tętnicze. U chorych nieprzyjmujących leków moczopędnych zwykle początkowo 5 mg raz na dobę; dawkę należy korygować zależnie od reakcji pacjenta, zwykle stosuje się 10-40 mg na dobę w 1-2 dawkach. Na 2-3 dni przed rozpoczęciem leczenia enalaprylem należy odstawić leki moczopędne. Jeżeli odstawienie leku moczopędnego jest niemożliwe, należy rozpoczynać leczenie od dawki 2,5 mg na dobę. U chorych z niewydolnością nerek - klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min - dawka początkowa wynosi 2,5 mg na dobę. Niewydolność serca/bezobjawowa niewydolność lewej komory serca. Dawka początkowa wynosi 2,5 mg na dobę. W przypadku pacjentów z ciężką niewydolnością serca, leczenie powinno być rozpoczęte w szpitalu. Kolejne dawki powinny być stopniowo zwiększane do 20 mg na dobę w 1-2 dawkach. Dostosowywanie dawki powinno być prowadzone przez 2-4 tyg. Maksymalna dawka dobowa wynosi 40 mg w dawkach podzielonych. Nefropatia cukrzycowa (z mikroalbuminurią): początkowo zazwyczaj 2,5-5 mg na dobę, następnie dawkę leku zwiększa się stopniowo do uzyskania optymalnego zmniejszenia albuminurii tak, aby jednocześnie nie zmniejszyć ciśnienia poniżej 120/70 mmHg.