Euthyrox N 25 25 mcg tabletki 50 szt

Opakowanie

50 szt

Odpłatność

Podana na stronie internetowej cena to pełna odpłatność za lek. Jeśli lek znajduje się w wykazie leków refundowanych i pacjent posiada odpowiednie uprawnienia, zapłaci cenę zniżkową. Jeśli masz pytania na temat danego leku skontaktuj się z nami.

Skład

1 tabl. zawiera 25 g, 50 g, 75 g, 100 g, 125 g, 150 g, 175 g lub 200 g soli sodowej lewotyroksyny.

Działanie

Syntetyczna lewotyroksyna, działająca identycznie jak tyroksyna - naturalny, główny hormon tarczycy. W tkankach obwodowych przekształca się częściowo w liotyroninę (T3) i tak jak hormon endogenny wywiera charakterystyczny wpływ na receptory T3. Lewotyroksyna podana doustnie na czczo jest wchłaniana maksymalnie w 80%, głównie w jelicie cienkim. Wchłanianie jest wyraźnie uzależnione od galenowej formy preparatu. Osiąga maksymalne stężenie we krwi po 6 h od podania. Działanie biologiczne ujawnia się po 3-5 dniach po podaniu doustnym. Lewotyroksyna wiąże się z białkami osocza w 99%. Hormony tarczycy są metabolizowane głównie w wątrobie, nerkach, mózgu i mięśniach. Metabolity są wydalane z moczem i kałem. T0,5 leku wynosi średnio 7 dni; w nadczynności tarczycy jest krótszy (3-4 dni), a w niedoczynności dłuższy (9-10 dni).

Wskazania

Tabletki 25-200 g: leczenie wola obojętnego, głownie u osób dorosłych, u których podawanie jodu nie jest wskazane; zapobieganie nawrotowi wola po resekcji wola obojętnego w zależności od stanu hormonalnego po zabiegu; leczenie zastępcze w niedoczynności tarczycy; leczenie supresyjne raka tarczycy. Tabletki 25-100 g: terapia skojarzona w tyreostatycznym leczeniu niedoczynności tarczycy po wyrównaniu jej czynności. Tabletki 100 g/150 g/200 g: test tłumienia czynności tarczycy.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na sól sodową lewotyroksyny lub pozostałe składniki preparatu. Nie leczona niedoczynność nadnerczy, nie leczona niedoczynność przysadki lub nie leczona tyreotoksykoza. Nie wolno rozpoczynać leczenia preparatem w zawale mięśnia sercowego, w ostrym zapaleniu mięśnia sercowego i w ostrym zapaleniu wszystkich warstw serca.

Środki ostrożności

Przed zastosowaniem hormonów tarczycy należy wykluczyć lub leczyć następujące schorzenia: niewydolność wieńcową, dławicę piersiową, stwardnienie tętnic, nadciśnienie tętnicze, niewydolność przysadki lub nadnerczy, gruczolak autonomiczny. W przypadku niewydolności wieńcowej, niewydolności serca, zaburzeń rytmu serca (częstoskurcz) należy bezwzględnie unikać nawet niewielkich, wywołanych lekami, stanów nadczynności tarczycy (w tych przypadkach należy częściej oznaczać stężenie hormonów tarczycy). W przypadku wtórnej niewydolności tarczycy należy wyjaśnić, czy nie występuje jednocześnie niewydolność nadnerczy - w razie potwierdzenia, należy stosowanie lewotyroksyny poprzedzić leczeniem glikokortykosteroidami. W przypadku podejrzenia gruczolaka autonomicznego należy wykonać test TRH lub test tłumienia tarczycy (z wykonaniem scyntygramu). Lewotyroksyny nie należy podawać w nadczynności tarczycy z wyjątkiem jednoczesnego stosowania z lekami przeciwtarczycowymi. Preparat nie powinien być stosowany u pacjentów z takimi rzadkimi chorobami dziedzicznymi, jak nietolerancja galaktozy, niedobór Lapp laktazy lub zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy.

Stosowanie w ciąży i okresie karmienia piersią

W okresie ciąży i karmienia piersią leczenie hormonami tarczycy powinno być szczególnie konsekwentne. W tym okresie może być konieczne zwiększenie dawkowania. Nie ma dotychczas żadnych informacji wskazujących na toksyczne działanie lewotyroksyny na płód. Stosowanie lewotyroksyny jako leku uzupełniającego w leczeniu nadczynności tarczycy lekami przeciwtarczycowymi jest w okresie ciąży przeciwwskazane - w przypadku leczenia nadczynności tarczycy w okresie ciąży powinna być stosowana monoterapia małymi dawkami leków przeciwtarczycowych. Ilość hormonu tarczycy przenikająca do mleka matki, nawet w przypadku stosowania dużych dawek lewotyroksyny, nie jest wystarczająca do wywołania nadczynności tarczycy lub hamowania wydzielania TSH u niemowlęcia.

Działania niepożądane

W czasie właściwego stosowania lewotyroksyny, pod kontrolą zarówno kliniczną jak i laboratoryjną, nie należy przewidywać wystąpienia działań niepożądanych. W przypadku nietolerancji lub przedawkowania lewotyroksyny, szczególnie w przypadku zbyt szybkiego zwiększania dawki na początku leczenia, mogą wystąpić typowe objawy nadczynności tarczyc, jak: tachykardia, zaburzenia rytmu serca, bóle dusznicowe, ból głowy, osłabienie i drżenie mięśni, niepokój, bezsenność, nadmierna potliwość, utrata masy ciała, biegunka. W takim przypadku należy zmniejszyć dawkę dobową lub odstawić preparat na kilka dni. Po ustąpieniu objawów niepożądanych leczenie można wznowić z zachowaniem ostrożności. W przypadku nadwrażliwości mogą wystąpić reakcje alergiczne.

Interakcje

Lewotyroksyna może osłabiać działanie leków przeciwcukrzycowych (należy regularnie, szczególnie na początku leczenia hormonami tarczycy, kontrolować stężenie glukozy we krwi i ewentualnie odpowiednio dobierać dawki leku przeciwcukrzycowego). Działanie leków przeciwzakrzepowych pochodnych kumaryny może ulec nasileniu, ponieważ lewotyroksyna wypiera antykoagulanty z ich wiązań z białkami osocza (w przypadku jednoczesnej terapii należy regularnie kontrolować krzepliwość krwi i ewentualnie zmniejszyć dawki leku przeciwzakrzepowego). Cholestyramina i kolestipol zmniejszają wchłanianie lewotyroksyny - należy je przyjmować po 4-5 h od przyjęcia lewotyroksyny. Istnieją doniesienia, że leki zawierające glin (leki zobojętniające, sukralfat), leki zawierające żelazo lub węglan wapnia mogą osłabiać działanie lewotyroksyny - preparaty lewotyroksyny należy podawać co najmniej 2 h przed podaniem tych leków. Salicylany, dikumarol, duże dawki furosemidu (250 mg) i klofibrat mogą wypierać lewotyroksynę z jej wiązań z białkami osocza i nasilać jej działanie, co prowadzi do zwiększenia frakcji fT4. Propyltiouracyl, glikokortykosteroidy, -adrenolityki i środki kontrastowe zawierające jod hamują obwodową konwersję T4 do T3. Sertralina, chlorochina/proguanid zmniejszają skuteczność lewotyroksyny i zwiększają stężenie TSH w surowicy. Barbiturany i inne substancje indukujące enzymy wątrobowe mogą zwiększać klirens wątrobowy lewotyroksyny.

Dawkowanie

Dawkowanie ustala się indywidualnie, zależnie od wskazań. Dawkę dobową ustala się na podstawie badań laboratoryjnych (stężenia TSH i fT4 w surowicy) i klinicznych. Z wyjątkiem noworodków, u których szybkie rozpoczęcie leczenia uzupełniającego jest bardzo ważne, leczenie hormonami tarczycy należy rozpocząć od małej dawki i zwiększać stopniowo co 2-4 tyg. do osiągnięcia dawki optymalnej. U pacjentów w podeszłym wieku, u pacjentów z chorobą wieńcową i u pacjentów z ciężką lub długotrwałą niedoczynnością tarczycy, należy stosować małą dawkę początkową (np. 12,5 g na dobę), a następnie zwiększać ją stopniowo i w stosunkowo długich odstępach czasu, zależnie od wyników badań stężenia hormonu tarczycy. U tych pacjentów może okazać się konieczne zastosowanie dawki mniejszej od pełnej dawki uzupełniającej. Z praktyki wynika, że pacjentom o małej masie ciała i dużym wolu guzowatym wystarczają mniejsze dawki leku.Wole obojętne u dorosłych: 75-200 g/dobę. Zapobieganie nawrotowi wola (po resekcji wola): 75-200 g/dobę. Niedoczynność tarczycy u dorosłych: dawka początkowa (zwiększana w odstępach 2-4- tygodniowych o 25-50 g) - 25-50 g/dobę; dawka podtrzymująca - 100-200 g/dobę. Niedoczynność tarczycy u dzieci: dawka początkowa 12,5-50 g/dobę; dawka podtrzymująca - 100-150 g/m2 p.c./dobę. Terapia skojarzona w tyreostatycznym leczeniu niedoczynności tarczycy: 50-100 g/dobę. Rak tarczycy (po zabiegu radykalnym): 150-300 g/dobę. Test tłumienia czynności tarczycy: 2. tydzień i tydzień przed testem - 200 g/dobę (1 tabl. Euthyrox N 200 lub 2 tabl. Euthyrox N 100) lub alternatywnie 4. i 3. tydzień przed testem - 75 g/dobę (1/2 tabl. Euthyrox N 150) oraz 2. tydzień i tydzień przed testem - 150 g/dobę (1 tabl. Euthyrox N 150).Dawkę dobową należy przyjmować jednorazowo rano, na czczo, co najmniej 1/2 h przed śniadaniem, z niewielką ilością płynu. Niemowlętom należy podawać dawkę dobową jednorazowo, co najmniej 1/2 h przed pierwszym posiłkiem; tabletkę należy rozpuścić w małej ilości wody i powstałą zawiesinę (przygotowaną zawsze bezpośrednio przed podaniem) podaje się z niewielką, dodatkową ilością płynu.W przypadku niedoczynności tarczycy oraz po resekcji wola lub tarczycy, leczenie prowadzi się z reguły przez całe życie. Leczenie wola obojętnego i zapobieganie nawrotom wola - od kilku miesięcy do okresu całego życia. Jednoczesne leczenie nadczynności tarczycy po uzyskaniu stanu eutyreozy jest wskazana w okresie podawania leku przeciwtarczycowego. W obojętnym wolu miąższowym leczenie jest konieczne od 6 miesięcy do 2 lat; po uzyskaniu zmniejszenia wola zaleca się profilaktykę małymi dawkami jodu (100-200 g/dobę), aby zapobiec nawrotom wola; jeśli w tym czasie leczenie farmakologiczne okazało się nieskuteczne należy rozważyć leczenie chirurgiczne lub zastosowanie jodu radioaktywnego.